شما گناه کنيد، ما به عهده ميگيريم!
وَ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا لِلَّذينَ آمَنُوا اتَّبِعُوا سَبيلَنا وَ لْنَحْمِلْ خَطاياكُمْ وَ ما هُمْ بِحامِلينَ مِنْ خَطاياهُمْ مِنْ شَيْءٍ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ (عنکبوت/12)
ترجمه: و کافران به مومنان گفتند: شما از راه ما پيروي کنيد، (و اگر گناهي دارد) ما گناهانتان را بر عهده خواهيم گرفت. آنان هرگز چيزي از گناهان اينها را بر دوش نخواهند گرفت؛ آنان به يقين دروغگو هستند.
اين آيه به يک نمونه از منطقهاي سست و پوچ مشرکان اشاره ميکند. امروز نيز بسياري از وسوسهگران را ميبينيم که هنگام دعوت به يک عمل خلاف ميگويند: اگر گناهي دارد، به گردن ما؛ در حالي که ميدانيم هيچ کس نميتواند گناه ديگري را به گردن بگيرد؛ زيرا خداوند عادل است و کسي را به جرم ديگري مجازات نميکند.
از اين گذشته، مسئوليت انسان در برابر اعمالش با اين حرفهاي بياساس از بين نميرود و بر خلاف آنچه برخي از کوتهفکران ميپندارند، اين تعبيرات سر سوزني از مجازات انسان نميکاهد.
سپس براي اينکه تصور نشود اين دعوت کنندگان به کفر و شرک و بتپرستي و ظلم به خاطر عملشان مجازاتي ندارند، در آيه بعد ميافزايد که آنها علاوه بر بارهاي سنگين خود، بارهاي سنگين ديگري را نيز به دوش ميکشند. اين بار اضافي، همان بار گناه گمراهگري و تشويق به گناه است؛ زيرا انگيزههاي عمل، بخشي از عمل است.(نمونه، ج16)/انتهای پیام/