اگر مشرک شوي، اعمالت از بين ميرود
وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى الَّذينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ (زمر/65)
ترجمه: به تو و همه پيامبران پيشين وحي شده که اگر مشرک شوي، تمام اعمالت تباه ميشود و از زيانکاران خواهي بود.
در اينجا اي سوال مطرح ميشود که مگر امکان دارد انبياي بزرگ الهي راه شرک را پيش گيرند که اين آيه با اين لحن با آنها سخن ميگويد. پاسخ اين سوال روشن است: انبيا هرگز مشرک نخواهند شد؛ هرچند قدرت و اختيار اين کار را دارند.
معصوم بودن به معناي سلب قدرت و اختيار نيست، بلکه بالا بودن سطح معرفت آنها و ارتباط مستقيم و مستمرشان با مبدأ وحي، مانع از اين ميشود که آنها حتي براي لحظهاي هم فکر شرک را به خود راه دهند.
هدف اين آيه اين است که اهميت خطر شرک را به همگان يادآوري کند تا مردم بدانند وقتي خداوند با پيامبران بزرگش چنين سخن ميگويد، تکليف ديگران روشن است. همين معني در حديثي از امام رضا(ع) نقل شده است که فرمود: منظور از اين گونه آيات، امت است، هرچند مخاطب رسول خدا است.(نمونه، ج19)