انگار براي امروز نوشته بود

پاتوق شيشه اي:  13 آبان يادآور نام هاي بسياري است. نام هايي كه برخي از آنها با شهادت جاودانه شدند و يكي از اين نام ها «مهدي رجب بيگي» است.

مهدي در سال 1336 در دامغان متولد و سال 1354 در رشته مهندسي راه و ساختمان دانشكده فني دانشگاه تهران مشغول به تحصيل شد.

از همان ابتدا نشان داد دانشجوي برجسته اي است و طي چند ماه به عضويت شوراي دانشجويي دانشكده انتخاب شد و اين مسئوليت را تا سال 1358 و آغاز انقلاب فرهنگي عهده دار بود و همچنين مسئوليت كتابخانه اسلامي دانشجويان فني را نيز برعهده داشت.

مهدي در ماجراي تسخير لانه جاسوسي هم نقشي فعال داشت و از اولين كساني بود كه با ورود خود به محوطه سفارت، هيمنه پوشالي آمريكا را شكست. از تمام اين شجاعت ها گذشته، شايد بتوان بصيرت را مهم ترين ويژگي او دانست. اين ژرف نگري و روشن بيني را مي توان در نامه او خطاب به منافقين ديد، نامه اي كه بي شك در شرايط فعلي امروز و در شناخت منافقين جديد چون چراغي فروزان است.

نكته جالب در اين نامه آن است كه مي بينيم منافقين آن روزگار هم ادعاي دين و انقلابي گري داشتند، مدعي مبارزه با امپرياليسم بودند درحالي كه آمريكا مدحشان را مي گفت!، خود دست به آشوب و ناامني و قتل مي زدند و حكومت را متهم به ايجاد رعب مي كردند، مردم از آنان متنفر بودند اما با پررويي مردم را پشتيبان خود مي خواندند، براي خودشان مرجع و آيت الله داشتند و اتهامات مختلف (مانند نقش نداشتن در نهضت!!!) را متوجه حضرت امام مي كردند. منافقين جديد هم چيزي شبيه همين ادعاها را دارند.

فقط كمي رنگ و لعابش را عوض كرده اند. بخش هايي از اين نامه تاريخي را كه در پاسخ به يكي از بيانيه هاي منافقين صادر شده است، مرور مي كنيم؛

«... نسبت به اطلاعيه هاي قبلي سازمان اين اطلاعيه حاوي مسلمان نمايي بيشتري بوده و در آن از حديث و آيه استفاده شده است... اگر ضدآمريكايي هستيد چرا تمام امپرياليست ها به دفاع از شما برخاسته اند و وظيفه مداحي شما را به عهده گرفته اند؟ برطبق انتشارات خود كه در اول اطلاعيه نيز بدان استناد كرده ايد، در كتاب شيوه تحليل سياسي، همسوئي جريانات را ازجمله موارد تشخيص جريانات نام برده ايد.

 همسويي خودتان را با امپرياليسم چگونه توجيه مي كنيد؟... مجاهدين مي گويند كه منتظر فتواي مراجع و اعلاميه نيروها و شخصيت هاي مختلف مبني بر حكم عقوبت كساني كه در خيابان ها موجب رعب مردم مي شوند، هستند. هرچند معلوم نيست كه مجاهدين از چه تاريخي تابع مرجعيت شده اند، اما با توجه به موضع مراجع عظام لابد آنها چنين حكمي را از مرجع آخرين خود آيت الله! عزالدين حسيني يا آيت الله علي تهراني و يا شايد هم امثال قمي و شريعتمداري كه اسنادشان در جاسوس خانه بدست آمده است، مي خواهند...

مجاهدين مي گويند كه امام در محاسبات خود دچار اشتباه شده و مردم را ناآگاه پنداشته است و حال آنكه ظاهراً مجاهدين دچار اشتباه شده اند.

گواه اين مدعا نيز تحليل آنان مبني بر روي كار آمدن ليبرال ها مي باشد كه در اثر آگاهي مردم كاملاً برعكس شده است و اساساً همين دست و پا زدن ها و اين قبيل اعلاميه صادر كردن و متوسل شدن به عزالدين حسيني ساواكي و قاسملو و عناصر چپ (هزار خاني، ملكي، همسجزني و...) و راست (علي تهراني، قمي و...) و سرمايه دار (دستمالچي، جواهريان و...) و فئودال (خسرو خان قشقايي و...) خود حاكي از اشتباه بودن همه تحليل ها و دنبال مفر گشتن آن ها مي باشد.

 ما با مجاهدين موافقيم كه مردم قهرمان بيدارتر و هوشيارتر از آنند كه كسي بتواند آنها را فريب دهد و دقيقاً به همين علت نيز مي باشد كه ملت مسلمان دشمنان خود را به سرعت تشخيص داده و خانه هاي تيمي آنان را كشف و عناصرشان را دستگير مي كند. اينها تنها نشانه بيداري و آگاهي امت است و منافقين نيز قدرت بينائي اين آگاهي را ازدست داده اند.»
مهدي شاگرد اول رشته خود و با كتاب مأنوس بود اما به قول خودش »«كتاب زده» نبود. وقتي ديد تنها با حرف و سخنراني كار درست نمي شود و دشمن راه خشونت را پيش گرفته، اسلحه به دست گرفت تا فتنه منافقين را بخواباند و بالاخره در پنجم مهرماه 1360 در خيابان صبا با خون خودپاي تمام سخنراني ها و نوشته هايش را امضاء كرد.

 مزار اين دانشجوي پيرو خط امام، در قطعه 24 بهشت زهراي تهران است. شهيد مهدي رجب بيگي به راستي مي تواند سرمشق باشد؛ در تحصيل، در عدالت خواهي، در بصيرت، در مبارزه عملي و مجاهدت فكري، در تربيت بدن و در تهذيب نفس.

 حدود سه دهه از عروج او مي گذرد و متأسفانه تمام نهادها و دستگاه هاي متولي- اعم از دانشگاهي و غيردانشگاهي- كاري درخور براي شناساندن اين اسطوره به نسل جوان و به خصوص دانشجو نكرده اند.

 حال كه متوليان غافل اند- يا خود را به تغافل زده اند- دانشجويان با بصيرت، بايد با تأسي به سيره اين شهيد وارد گود شوند و علم او را برپا دارند تا محملي شود براي گردهم آمدن آنان كه درد انقلاب و ارزش هايش را دارند. رمز شخصيت شهيد رجب بيگي در جمله اي از زبان خودش نهفته است؛ «كارآمدي ما از دل خلوص ما برمي آيد» و خلوص مهدي تا آنجا بود كه گفت «مي رويم تا خط امام بماند.»
چه زيبا گفته اند شهدا چراغ راه هدايتند! شهيد رجب بيگي ها خود را فداي خط امام مي كنند و مي روند تا اين خط بماند اما عده اي خط امام را فداي خود مي كنند و حاضرند اين خط برود تا آنان بمانند.

اين نسبت ها نسبي و سببي نيستند كه ميزان دوري و نزديكي افراد را با خط امام معين مي كنند بلكه ميزان در اين راه هزينه اي است كه براي تداوم اين خط مي پردازيم.
... و مهدي رفت و رفت تا خود جزيي از خط امام شد.
محمد صرفي
  /انتهاي پيام/