طاعت و مومن، دو يار مهربان

 ...وَ لكِنَّ اللَّهَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإيمانَ وَ زَيَّنَهُ في‏ قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ (حجرات/7)

ترجمه: ... ولي خداوند ايمان را محبوب شما قرار داده و آن را در دلهايتان زينت بخشيده، و کفر و فسق و گناه را منفورتان قرار داده است، کساني که داراي اين صفاتند هدايت يافتگانند.

برخي به طاعت و بندگي خداي سبحان، راغب و از عصيان و طغيان، متنفرند. اما برخي ديگر برعکس اين گروه هستند. علتش آن است که خداوند متعالي ايمان و اطاعت را محبوب مومنان قرار داده و آن را در قلبشان زينت بخشيد، اما کفر، فسق و معصيت را براي آنان منفور گردانيد.

 بدين ترتيب، طاعت و بندگي خدا، محبوب مزين شده‌اي است که با مومن، زندگي مسالمت آميزي دارد و قلب مومن در برابر آن، خاشع است. اين دو يار مهربان، هرگز نزاعي با هم نخواهند داشت. از اين رو در سخت‌ترين شرايط مومن، به راحتي به سراغ طاعت مي‌رود، ولي چنين تزيين و عشق و ارادتي بين طاعت و غير مومن يا مومن غير خاشع نيست و بدين لحاظ، بندگي کردن بر آنها گران و سنگين است.

امام صادق(ع) فرمود: خداوند در مناجات موسي(ع) به وي فرمود: اي پسر عمران! دروغ مي‌گويد کسي که گمان مي‌کند مرا دوست دارد، ولي هنگامي که شب فرامي‌رسد، مي‌خوابد(و به مناجات با من برنمي‌خيزد)؛ مگر چنين نيست که هر محبي دوست دارد با محبوب خود خلوت کند.(بحارالانوار، ج13)