ای که با یاد تو آرام شود طوفان ها

إِنَّ الَّذينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ (اعراف/201)

ترجمه: پرهيزگاران هنگامي که گرفتار وسوسه‌هاي شيطان شوند، به ياد (خدا و پاداش و کيفر او) مي‌افتند؛ و (در پرتو ياد او، راه حق را مي‌بينند و) ناگهان بينا مي‌گردند.

ابوبصير، يکي از اصحاب امام صادق(ع) مي‌گويد: از امام صادق(ع) درباره اين آيه سوال کردم؛ حضرت فرمود: اشاره به بنده‌اي است که تصميم به گناهي مي‌گيرد، ولي به ياد خدا مي‌افتد و از آن گناه دست مي‌کشد.(1)

جمله «فاذا هم مبصرون» به هنگام ياد خدا، چشمشان بينا مي‌شود و حق را مي‌بينند، اشاره به اين حقيقت است که وسوسه‌هاي شيطاني بر ديده باطني انسان پرده مي‌افکند؛ چنان که ديگر راه را از چاه و دوست را از دشمن و نيک را از بد نمي‌شناسد؛ ولي ياد خدا به انسان بينايي و روشنايي مي‌بخشد و قدرت شناخت واقعيت را به او مي‌دهد، شناختي که نتيجه‌اش نجات از چنگال وسوسه‌هاي شيطان است.(2)

1- الميزان، ج8، ص389.
2- نمونه، ج7، ص67.