مردان مرد!

مرحوم آيه الله سيد حسين کوه کمري که از شاگردان صاحب جواهر و مجتهدي مشهور بود و حوزه ي درسي معتبري داشت، هر روز طبق معمول، در ساعت معين، براي تدريس خارج فقه و اصول به يکي از مسجدهاي نجف مي آمد.

روشن است که تدريس خارج فقه و اصول، مرحله اي حساس، و مقدمه ي مرجعيت است.
روزي سيد از جايي برمي گشت و نيم ساعت بيش تر به وقت درس باقي نمانده بود، فکر کرد در اين وقت کم اگر بخواهد به خانه برود، به کاري نمي رسد، بهتر است به محل درس برود، به آن جا رفت، هنوز شاگردان اش نيامده بودند، ولي ديد در گوشه اي از مسجد، شيخ ژوليده اي با چند شاگرد نشسته و تدريس مي کند. مرحوم سيدحسين، درس او را گوش کرد، با کمال تعجب احساس کرد که اين شيخ ژوليده، بسيار محققانه بحث مي کند، روز ديگر راغب شد زودتر برود و به تدريس او گوش کند، نشست و گوش فرا داد و بر اعتقاد روز پيش اش افزوده گشت. اين کار، چند روز تکرار شد و براي مرحوم سيد، يقين حاصل شد که اين شيخ از وي فاضل تر است و او از درس اين شيخ استفاده مي کند و اگر شاگردان اش به درس اين شخص حاضر شوند، بهره ي بيش تري خواهند برد.

... روز ديگر که شاگردان اش آمدند و جمع شدند، گفت: «رفقا! امروز مي خواهم مطلب تازه اي به شما بگويم. آن شيخ که در آن گوشه با چند شاگرد نشسته، براي تدريس، شايسته تر از من است و خود من هم از او استفاده مي کنم، همه با هم مي رويم به درس او» . و از آن روز در حلقه ي شاگردان شيخ ژوليده درآمد و اين شيخ همان است که بعدها به نام حاج شيخ مرتضي انصاري، استاد المتأخرين، معروف شد.(1)

1- مکاسب، تصحيح کلانتر، ج 1

/انتهای پیام/