تقوي، عامل خوشبختي در دنيا و آخرت

 وَ قيلَ لِلَّذينَ اتَّقَوْا ما ذا أَنْزَلَ رَبُّكُمْ قالُوا خَيْراً لِلَّذينَ أَحْسَنُوا في‏ هذِهِ الدُّنْيا حَسَنَةٌ وَ لَدارُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقينَ (نحل/30)

ترجمه: به پرهيزگاران گفته مي‌‌شد: پروردگار شما چه چيز نازل کرده است؟ مي‌گفتند: خير و سعادت. آري براي کساني که نيکي کردند، در اين دنيا نيکي است، و سراي آخرت از آن هم بهتر است، و چه خوب است سراي پرهيزگاران.

منظور از نيکي در دنيا، پاداش نيکو در اين سرا است. متقين به خاطر کارهاي نيکي که در دنيا انجام داده‌اند از اجتماع سالمي برخوردار مي‌شوند که در آن به عدالت و احسان حکم مي‌شود و نيز به زندگي پاک و پاکيزه‌اي بر اساس رشد و سعادت دست مي‌يابند. اين پاداش دنيوي پرهيزگاران است؛ امام سراي آخرت براي آنها بهتر است؛ چون خوشي آن زوال ناپذير است و نعمتش بدون رنج و سعادتش بدون شقاوت.

در روايتي از اميرالمومنين(ع) مي‌خوانيم: اي بندگان خدا، نزديکترين حالتي که انسان به آمرزش و رحمت خدا دارد، هنگامي است که به طاعت خدا عمل کند و به طور جدي توبه نمايد. شما را به تقوي الهي سفارش مي‌کنم که تمام خوبي‌ها را جمع مي‌کند و غير از آن، خير و خوبي وجود ندارد و به وسيله آن، انسان به خير و خوبي دنيا و آخرت نايل مي‌شود.(الميزان، ج12)