شريعت با طريقت دو راه نيست!

به طور مسلم جدا کردن طريقت و حقيقت از شريعت، به انحراف کشاندن مسير عبوديت و بندگي حضرت حق است و جدا شدن از صراط مستقيمي که انبيا و اوليا بر آن بودند و امتها را هم بر همين صراط دعوت کرده‌اند. امام علي(ع) در غرر فرمود: شريعت (راه) رياضت نفس است.

يعني کساني که بخواهند نفس خود را رام کنند و به رياضت صحيح و درست آراسته شوند، راهي جز بکار بستن شريعت ندارند، خداوند سبحان براي بدست آوردن مصالح ارزشمند و دوري جستن از مفاسد زيانبار، پيمودن راه دين و شريعت مقدس اسلام را معرفي کرده است و شخص پيامبر(ص) در قرآن مجيد به عنوان اسوه و الگو ياد شده است.

طبعا پس از پيامبر اعظم(ص)، جانشينان به حقش، الگوهاي عملي جامعه هستند؛ بنابراين مي‌توان گفت، آنان که طريقت و حقيقت را از شريعت جدا نمي‌دانند، به مراحل سه گانه انسان نظر دارند که بايد بدنه و بيرون انسان را – که اعمال و رفتار و کردار اوست – و بايدها و نبايدهاي زندگي فردي، اجتماعي، درون اعتقادي، برون اعتقادي، جسمي، روحي و... را با دستورات فقهي شريعت سامان بخشيد و جان مجرد و نفس انساني را که باطن و درون او است، با دستورات اخلاقي اسلام آراست و ملکات حميده و ماندگار را در جانش نشاند و با سرمايه عقل و انديشه – که به گونه‌اي، باطن باطني هر انساني است – عقايد صحيح و استوار و مطابق با واقعش را شکل داد تا در هر سه مرتبه وجودي(حواس، نفس و عقل) بالندگي پيدا کند و زيباترين عقايد و اخلاق و اعمال را تحصيل کند تا در سايه آنها، خوشبختي دنيا و آخرت را به دست آورد آنگونه که خداي رب‌العالمين اراده فرموده است، به تعالي دست يابد و به مقام قرب نايل شود.(رشحات‌المعارف)