قرباني مقبول

وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبا قُرْباناً فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِما وَ لَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْآخَرِ قالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قالَ إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقينَ (مائده/27)

ترجمه: و داستان دو فرزند آدم را به حق بر آنها بخوان، هنگامي که هر کدام، کاري براي تقرب به پروردگار انجام دادند، اما از يکي پذيرفته شد، و از ديگري پذيرفته نشد، (برادري که عملش مردود شده بود، به برادر ديگر) گفت: به خدا سوگند تو را خواهم کشت! (برادر ديگر) گفت: (من چه گناهي دارم؟ زيرا) خدا، تنها از پرهيزگاران مي‌پذيرد.

از امام صادق(ع) روايت شده است که به دستور خدا، هابيل، وصي حضرت آدم(ع) شد و اسم اعظم به او آموخته شد، قابيل – که برادر بزرگتر بود – خود را از هابيل بهتر و سزاوارتر مي‌دانست به همين دليل بنا شد که هر کدام يک قرباني تقديم کنند و از هرکس که قبول شد، او وصي حضرت آدم باشد، ولي به خاطر اخلاص و تقواي هابيل، قرباني از او قبول شد و قرباني قابيل حسود و لجوج، مردود گرديد، قابيل از اين رويداد به سختي ناراحت شد و دست به جنايتي هولناک زد و هابيل را کشت.(اطيب البيان، ج4)