دوري از بدگويي

از عادات شوم و زشت، که در شمار بيماري‌هاي اجتماعي درآمده است، بدگويي مردم از يکديگر است. امام علي(ع) فرمود: سزاوار است که انسان خردمند در سخن گفتن صداقت داشته باشد تا به گفته‌هايش اعتماد کنند.(بحارالانوار، ج78)

هرکسي خود را سالم و بي‌عيب مي‌داند و بدگويي از ديگران را نوعي خودپسندي و فخر مي‌شمارد، در صورتي که اين کار زشت را قرآن تحت عنوان «غيبت» در سوره حجرات به شدت نهي فرموده و آن را به منزله خوردن گوشت مرده برادر ديني قلمداد کرده است.

در احاديث امامان معصوم نيز به قدري از آن نکوهش شده و چونان عذابش سنگين شمرده شده که بدن آدمي به لرزه مي‌افتد، کار زشتي که اعمال خوب آدمي را باطل مي‌سازد و آدمي را مستوجب جهنم و عذاب الهي مي‌کند.

صرف نظر از جنبه الهي و گناه بزرگي که اين عمل نادرست دارد، خود گونه‌اي ناهنجاري اجتماعي است که دل‌ها را با هم بد مي‌کند و صفا و صميميت و وحدت را مي‌برد و به جاي آن بذر نفاق و دورويي در دل‌ها مي‌کارد که با منطق و عقل سازگار نيست.

شخص عاقل بهتر است زندگي خود را به اين کار زشت آلوده نسازد و کاري به کار ديگران نداشته باشد و اگر لازم شد فقط در حد امر به معروف ونهي از منکر به صورت غير آشکار شخص مورد نظر را نصيحت نمايد، ولي از بازگو کردن عيب او در ملأ عام که به ريختن آبرويش منجر مي‌شود، خودداري کند به ويژه اگر او شخص مومن يا عالم ديني باشد.