حاشا که بچه بسيجي ميدان را خالي کند

به گزارش گروه پاتوق شیشه ای «شبکه خبردانشجو» امیر حسین ثابتی نویسنده وبلاگ «دست نوشته های یک دانشجو» در آخرین پست وبلاگ خود با بررسی آشوبگری کاندیداهای شکست خورده انتخابات و وظایف بسیج در این رابطه می نویسد:

1. بسم رب المستضعفين

2. اعتراف مي کنم خدمتي که ميرحسين موسوي و مهدي کروبي طي 6 ماه اخير به انقلاب کرده اند، در تاريخ ثبت خواهد شد. واقعا چه اتفاقي مي توانست منجر شود تا بعد از 56 سال، ضد آمريکايي ترين روز دانشجو امسال و در دانشگاه تهران برگزار شود؟!

 گويا ديگر 16 آذر را نبايد با شهادت قندچي، شريعت رضوي و بزرگ نيا در 16 آذر 32 يادآوري نمود زيرا امسال اتفاق به مراتب بزرگتري افتاد.

 نبرد بدون پرده حق و باطل. هر جاي دانشگاه را که نگاه مي انداختي تصور 14 اسفند 58 برايت راحت تر بود! بارها گفته ام و هزار بار ديگر هم خواهم گفت که اگر نسل ما مشروطه و ملي شدن نفت و انقلاب 57 را هيچ گاه نديد، اتفاقاتي را شاهد است که ده ها سال آينده همه و همه حيران از آن خواهند گفت و نوشت. وقايعي که به مراتب نقاط عطف بزرگتري در تاريخ ايران خواهد بود ...

3. جالب است! به ما مي گويند چرا از بيرون دانشگاه آدم آورده ايد به داخل دانشگاه! نمي دانم ارزش پاسخ دادن دارد يا خير اما به همان علتي که شما همه تان مثلا از داخل دانشگاه آمده ايد! به همان علتي که از اميرکبير و دانشگاه آزاد و ... آمديد و بعد که ديديد يک چهارم جمعيت ما هم نيستيد يادتان آمد که تازه 25 ميليون يعني چقدر! يعني اگر قرار باشد هر دويمان از بيرون يار کمکي بياوريم تازه نسبتمان مي شود 800 به 4000!  اما اين پاسخ اول من است.

پاسخ دومم کمي صريح تر است و آن هم اينکه تا همينجا حضور امثال شما در دانشگاه را بايد به حساب رافت نظام گذاشت.

شما چه چارچوبي را رعايت کرده ايد؟ کدام معيار و ضابطه را پذيرفته ايد که بعد با هزينه بيت المال در جمهوري اسلامي در دانشگاه تحصيل مي کنيد و بعد هم براي خود حق اعتراض قائل هستيد؟! جمهوري ايراني؟ نه غزه نه لبنان؟ دين از سياست جداست؟ تغيير قانون اساسي؟ منتظري؟ ... اتفاقا 16 آذر امسال يکي از نقاط عطفش در همينجاست.

وقتي انجمن اسلام آمريکايي دانشگاه تهران با مارکسيستهاي نشانه دار، با ليبرال هاي دانشگاه، يا دموکراسي خواه ها و هزار و يک ايسم و خواه ديگر متحد مي شود تا به خيال خودش بسيج و بسيجي را زمين بزند بايد به فکر تاوان اقداماتش باشد.

بايد کمي فکر کنند تا از هزينه هاي اين اقدام خود آگاه شوند. خط مقدم نفاق امروز در انجمن به اصطلاح اسلامي دانشگاه تهران است که همچنان عکس مصدق و بازرگان را کنار امام منتشر مي کند! اما دانشگاه يا جاي ماست يا آنها. بسم الله ...

4. اين خبر هم در نوع خودش بي نظير بود! مجيد توکلي با چادر و رژلب دستگير مي شود. اسطوره کساني که خود را مبارز مي دانند در بهترين حالت مي شود کپي کوچک شده بني صدر! با اين تفاوت که از اربابشان يک قدم عقب تر هستند و فقط قسمت آرايش و روسري سرکردنش را يادگرفته اند.

وقت فرار ماجرا "يوم تبلي السرائر" مي شود. ما اين نظام را دو دستي تقديم شان مي کنيم. جمهوري اسلامي براي آنها. هر کاري خواستند با آن انجام دهند.

جمهوري ايراني اش کنند و... اما فقط به يک شرط! مرد باشند و روسري بر سر نکنند. همانقدر که پدران ما 31 سال قبل خون دادند، بايد خون بدهند تا به آرمان شان برسند ...

5. مهم نيست به ما چه مي گويند. چماقدار، مفتخور، سهميه اي، قاتل، مزدور و ... که ولله اگر نمي گفتند بايد به خودمان شک مي کرديم.

هرچه بخواهم جواب دهم اشتباه است. اساسا پاسخ به اين برچسب ها اشتباه است. زيرا هر چه بيشتر باشد اجر و قربش بيشتر است.

ترفيع درجه اش! بالاتر مي رود. حال ميرحسين باشد که ما را جيره خور بداند يا نوچه هايش که هر چه دل تنگشان مي خواهد مي گويند.

بسيجي واقعي الحق و الانصاف که همت بود ... چقدر قشنگ امروز را پيش بيني مي کرد، امروز 16 آذر 1388 را:

زمان بازرگان به ما بر چسب چريک زدند ، زمان بني صدر هم برچسب منافق! الان هم بر چسپ خشک مقدسي و تحجر. هر قدمي که در راه خدا و بندگان مستضعف او برداشتيم، برچسب بارانمان کردند. حالا روزي ده برچسب دشت مي کنيم،

 اما بسيجيان: دلسرد نباشيد.

حاشا که بچه بسيجي ميدان را خالي کند ... /انتهای پیام/