آنسوی این حزن، فرح و شادیست

چون آن حضرت سبب حزن مومنين بوده است از اول خلقت تا روز بعثت، پس خداوند او را سبب فرح و سرور مومنين قرار داده، به اينکه تمام بهشتها و حورالعين را که دارالسرور و الحبور است، از نور پاک آن حضرت خلق نموده.

پيامبر(ص) فرمود: حسين(ع) حزن کل مومن است و سبب فرح ايشان نيز خواهد بود.

و عجب آنست که آن حضرت سبب حزن بهشت و حورالعين هم بوده که آنها خود از اسباب فرح‌اند، چنانکه وارد شده است در روايات که بهشت گريه نمود بر حال آن حضرت وقتي که بر روي خاک افتاده، و حورالعين لطمه بر صورت زدند و ماتم در اعلا عليين برپا شد.

وعجب‌تر آن است که آن حضرت سبب حزن بهشت شد، نيز سبب فرح آن گردد.

چنانکه در روايت است، بهشت خواهش نمود از خداوند که او را زينت دهد، پس خداوند زينت داد ارکان آن را به حسين(ع) پس به خود نازيد از شدت فرح.(1)

1- الخصايص الحسينيه.