روز مباهله

يك هيئت شصت نفرى از اشراف نصاراى نجران به اتفاق 3 نفر از رؤسا به نامهاى عاقب ،سيّد و ابو حارثه (اسقف) بنا به دعوت پيامبر اسلام(ص) به مدينه آمدند و به حضور پيامبر رسيدند، اسقف سؤال كرد يا محمد در باره عيسى چه مى گويى؟ حضرت فرمود: او بنده و رسول خدا بود، گفتند هرگز ديده اى فرزندى بدون پدر به دنيا بيايد؟ اين آيه نازل شد:

«اِنَّ مَثَلَ عيسى عِنْدَ اللّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُراب ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ». يعنى قضيه عيسى نزد خدا مانند قضيه آدم است كه او را از خاك آفريد بدون پدر و مادر.

مناظره به طول انجاميد و آنها لجاجت و خصومت كردند، خداوند فرمود: «فَمَنْ حاجَّكَ فيهِ مِنْ بَعْدِ ما جائكَ مِنَ العِلْمِ...» (آل عمران آيه 61) يعنى پس از اين استدلالات روشن اگر كسى درباره عيسى با تو گفتگو كند به آنها بگو: بيائيد ما فرزندان خود را دعوت كنيم و شما نيز فرزندانتان را دعوت كنيد و ما زنان خويش را دعوت كنيم شما نيز زنان خود را دعوت كنيد و ما از نفوس خود دعوت مى كنيم شما هم از نفوس خود دعوت كنيد آنگاه مباهله مى كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم; بعد از نزول آيه قرار شد روز ديگر مباهله كنند، سپس نصارا بجاى خود بر گشتند، بعد از مشورت، ابو حارثه گفت: اگر محمد فردا با فرزندان و اهل بيت خود آمد، بترسيد و مباهله نكنيد ولى در غير اين صورت مباهله نمائيد. (مباهله يعنى نفرين و لعن دو نفر به يكديگر).

فرداى آن روز در صبح، رسول خدا(ص) به خانه على(ع) تشريف برد و دست حسنين را گرفت و حضرت اميرالمؤمنين در پيش روى آن حضرت و حضرت فاطمه در عقب سر آن حضرت از مدينه براى مباهله بيرون آمدند، ابو حارثه پرسيد، آنها كيستند؟ هر يك را به او معرفى كردند.

پيامبر(ص) به صحرا آمد و به دو زانو نشست تا مباهله كند، عاقب و سيّد نيز فرزندان خود را برداشته و براى مباهله آمدند، ابو حارثه گفت: به خدا سوگند چنان نشسته است كه پيامبران براى مباهله مى نشينند، سپس ابو حارثه برگشت، سيّد گفت: اى ابو حارثه به مباهله بيا، گفت: اگر محمّد بر حق نبود چنين جرئت بر مباهله نمى كرد و اگر مباهله كند پيش از آنكه سال تمام شود يك نصرانى باقى نمى ماند، بالاخره، گفتند: اى ابوالقاسم مباهله نمى كنيم و مصالحه مى كنيم، پيامبر(ص) قبول كرد و قرار شد هر سال دو هزار حُلّه كه قيمت هر حله 40 درهم مى باشد بدهند و اگر جنگى روى دهد سى عدد زره و سى عدد نيزه و سى اسب به عاريه دهند; سپس صلح نامه را نوشتند و بعد از مدتى به حضور پيامبر(صلى الله عليه وآله) آمده و مسلمان شدند.

شكى نيست كه حديث مباهله در تمام كتب شيعه آمده و در بسيارى از كتب عامّه نيز نقل شده است از جمله در صحيح مسلم، مسند احمد، سنن ترمذى و غيره و قيد شده كه آيه راجع به پيامبر، على، فاطمه، حسن و حسين(ع) است و اين دليل بر فضيلت على(عليه السلام)بر سايرين مى باشد چرا كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) در مباهله، على(ع) را نيز همراه خود برد با اينكه ساير افراد در مدينه بودند.(1)

1-حوادث الايام، صفحه 304.

منبع: سايت آيت الله مکارم شيرازي.