سندي بزرگ بر فضيلت اهل بيت پيامبر(ص)

امام حسن و امام حسين(ع) بيمار شدند، پيامبر(ص) با جمعي از ياران به عيادتشان آمدند و به حضرت علي(ع) گفتند: اي ابوالحسن، خوب بود نذري براي شفاي فرزندان خود مي‌کردي. حضرت علي(ع) و حضرت فاطمه(س) و فضه – خدمتکار ايشان – نذر کردند که اگر آنها شفا يابند، سه روز روزه بگيرند.

طبق بعضي از روايات، امام حسن و امام حسين نيز نذر کردند روزه بگيرند، چيزي نگذشت که هر دو شفا يافتند. در حالي که از نظر مواد غذايي دست خالي بودند، حضرت علي(ع) سه من جو قرض کرد و حضرت فاطمه(س) يک سوم آن را آرد کرد و نان پخت. هنگام افطار، سائلي بر در خانه آمد و گفت: سلام بر شما اي خاندان محمد! مستمندي از مستمندان مسلمان هستم. غذايي به من بدهيد، خداوند به شما از غذاهاي بهشتي مرحمت کند.

آنها همگي مسکين را بر خود مقدم داشتند و سهم خود را به او دادند و آن شب جز آب ننوشيدند، روز دوم همچنان روزه گرفتند و موقع افطار که غذا(نان جو) را آماده کردند، يتيمي در خانه آمد، آن روز نيز ايثار کردند و غذاي خود را به او دادند و بار ديگر با آب افطار کردند.

روز بعد را نيز روزه گرفتند، در سومين روز، اسيري هنگام غروب آفتاب بر در خانه آمد باز هم سهم غذاي خود را به او دادند، هنگامي که صبح شد، حضرت علي(ع) دست امام حسن و امام حسين(ع) را در دست گرفته، خدمت پيامبر رفت، هنگامي که پيامبر(ص) آنها را مشاهده کرد، ديد از شدت گرسنگي مي‌لرزند.

اين حالي که در شما مي‌بينم، بر من بسيار گران است، سپس برخاست و با آنها حرکت کرد، هنگامي که وارد خانه حضرت فاطمه(س) شدند، ديدند در محراب عبادت ايستاده، در حالي که شکم او از شدت گرسنگي به پشت چسبيده و چشم‌هايش يه گودي نشسته بود؛ پيامبر از اين منظره بسيار ناراحت شد در همين هنگام، جبرئيل نازل گشت و گفت: اي محمد، اين سوره(انسان) را بگير که خداوند با داشتن چنين خانداني به تو تهنيت مي‌گويد. سپس سوره انسان را بر او خواند، بعضي گفته‌اند که از آيه 5 تا 22 در اين هنگام نازل شد.(1)

آلوسي – مفسر بزرگ اهل سنت – نيز اين سوره را در شأن اهل بيت(ع) دانسته و در ذيل اين آيات گفته است: در اين سوره سخني از حورالعين به ميان نيامده، در حالي که به نعمت خدمتکاران بهشتي تصريح شده، و اين به خاطر رعايت احترام زهراي بتول(س) است.(2)

1- نمونه، ج25، ص343.        
2- الميزان، ج20، ص143.