گل بهاري يا پهلواني سخت کوش؟!
حضرت علي(ع) با در نظر گرفتن توان رواني و تحمل و ظرفيت افراد ميفرمايد: به اندازه و توان و استعداد هر کسي از او انتظار داشته باشيد.(بحارالانوار، ج5)
بيشترين ميزان آسيب رواني، زماني بر زنان وارد ميشود که بيش از تحمل و طاقت جسمي و رواني آنان، توقع و انتظار از آنها داشته باشند. پژوهشگران مينويسند: بيحوصلگي و بدبختي زماني صورت ميگيرد که انسان کاري انجام دهد که بسيار بالاتر و پايينتر از توانش باشد، چنان چه فرد کاري را شروع کند که نيرو و توان انجام آن کار را نداشته باشد و يا هدفي را برگزيند که مطابق با نيرو و توان خودش نباشد، دچار اضطراب ميشود و اگر کاري را انجام دهد که بسيار کوچکتر و کمتر از نيرو و توانش باشد باعث خواهد شد که فرد، بيحوصله شود و به افسردگي دچار گردد. پس بايد هدف و کار با نيرو هماهنگي داشته باشد.(برگرفته شده از سخنان انجمن روانشناسان)
افسردگي و اضطراب در اين سخنان اگر چه عمومي است و زن و مرد را شامل ميشود ولي در زنان موقعيتي حساستر دارد. آنچه در نتيجه پژوهش فوق به چشم ميخورد توجه به توان و قدرت افراد و هماهنگي آنها با هدفهاست.
حضرت علي(ع) با نگرش امامتي خود اين نکته را بيان فرموده و در مورد زنان سفارش بيشتري ميکند و ميفرمايد: کاري که برتر از توانايي زن است به او وامگذار، که زن گل بهاري است، نه پهلواني سخت کوش.(نهج البلاغه)
اين عدم تحميل بارهاي سنگين و امور مشکل بر زنان زمينه آرامش رواني را براي آنان فراهم ميسازد. زيرا طبق نظام هماهنگ آفرينش وظيفه ديگر آنان ايجاد ارتباطات انساني و متعالي براي خود و ديگران و در واقع با چشم مادرانه به هستي نگريستن و غمخوارانه و تيمارگرانه با قضايا برخورد کردن است که البته منافاتي با تعليم و تعلم دانش اندوزي و خدمت به ديگران ندارد.
پس در مورد زنان در عرصههاي خانوادگي و اجتماعي بايد دقت و توجه کرد که بيشتر از توان آنها کاري به عهده آنها نگذاشت زيرا اين امر باعث بروز اضطراب و افسردگي در زنان ميشود.