درِ رهايي را به رويم باز کن

گره‏هاي ناگوار، با تو باز مي‌شوند؛ شدت سختي‏ها، با تو مي‌شکند؛ دنبال رهايي که مي‌گردند، به تو التماس مي‌کنند؛ از قدرتت، سختي‌‏هاي زندگي، حساب مي‌برند؛ به لطفت، علت‌ها و اسباب، فراهم مي‌شوند؛ با توانايي‌ات، سرنوشت، جاري مي‌شود و با اراده‌ات، وسايل آماده مي‌شوند.

وقتي که مي‏خواهي، بي آن که چيزي بگويي، اسباب، فرمان مي‏برند و وقتي نمي‌خواهي، بي آن که چيزي بگويي، اسباب، از کار مي‏ايستند.

وقت دشواري‌ها، آن که صدايش مي‏کنند، تويي و وقت گرفتاري‌ها، آن که دنبال پناهش مي‏گردند، تويي. براي من اتفاقي افتاده که زير سنگيني‌اش شکسته‌ام؛ گرفتاري‌اي آمده که تحملش را ندارم. آن چه تو فرستاده‌اي، کس ديگري برنمي‌گرداند. آن چه تو آورده‌اي، کس ديگري نمي‌برد. دري را که تو بسته‌اي، کس ديگري باز نمي‌کند و دري را که باز کرده‌اي، کسي نمي‌بندد؛ پس خودت درِ رهايي را به رويم باز کن.

به توانايي‌ات، اين هيبت غم را در من بشکن و کاري کن به همين سختي، به همين رنج که دارم از آن به تو شکايت مي‏کنم، زيبا نگاه کنم.

صحيفه سجاديه، ترجمه فاطمه شهيدي.

منبع: پرسمان.