حق محوري

 کسي را نمي‌يابيم که حق و عدل را برنتابد و باطل را بپسندد، مگر کسي باشد که حق را باطل بداند و باطل را حق و در اين صورت او بيمار است و البته کم نيستند کساني که تمايلات و هواهاي نفساني خويش را حق مطلق و راه درست مي‌پندارند و حق و عدل را چون به زيان آنان است، باطل و نادرست؛ چنان که قرآن فرمود: «و اکثر هم للحق کارهون»(مومنون/70)

کسي که در صراط مستقيم و داراي خرد و عقل آزاد باشد، نمي‌تواند از راه حق و زيبايي آن بگذرد. در مکتب انسان‌ساز اسلام و مکتب نوراني اهل بيت(ع) محوريت حق و حرکت در مسير حق و تسليم حق بودن از ويژگي‌هاي انسان کامل و خردمند است. امام علي(ع) فرمود: ميوه عقل، حق مداري است.(غررالحکم)

حق محوري و حمايت از حق و با حق بودن به قدري زيبا است که هرچند به زيان آدمي باشد، نبايد از آن روي گرداند. خداوند حق مطلق است«ان الله هو الحق المبين» و عالم را نيز بر محور حق آفريده است. پس انسان، که جزئي از عالم هستي است، نبايد خارج از نظام هستي سير کند و به راه باطل در آيد که زمين خواهد خورد.

امام علي(ع) فرمود: هرکه با حق در آويزد حق به زمينش زند.(غررالحکم)

و همچنين فرمود: روشن‌ترين راه، راه حق است.(همان)، اگر کسي بپندارد که مي‌تواند حق و باطل را هر دو را داشته باشد، در اشتباه است، در اين مورد امام علي(ع) فرمود: حق با باطل هرگز جمع نشود.(همان)

حضرت لقمان به فرزندش فرمود: در برابر حق فروتني کن تا عاقل‌ترين مردم باشي.(ميزان الحکمه)

امام صادق(ع) فرمود: خردمند کسي است که در برابر حق، نرم و تسليم باشد.(مستدرک الوسائل، ج11)