در محرم چه کنيم؟
ماه محرم و طلوع هلال آن يادآور مصيبت بزرگ سيد الشهداء (ع) است؛ ماه اندوه و حزن و ماه عزاداري دوستان اهل بيت (ع)، در اين ماه و خصوصاً در 10 روز آغازين آن هر كدام از شيعيان بلكه هر مسلماني وظيفه دارد تا حزن و اندوه خويش را در عزاي فرزند رسول خدا (ص) ابراز كند.
گريستن در عزاي امام حسين (ع)، سياه پوشيدن، شركت در مجالس عزا، برپا كردن مجالس عزا و يا كمكهاي مادي و معنوي در بهتر برگزار شدن اين مجالس، راه انداختن دسته جات عزاداري و هر عملي كه مصداق اقامه عزا براي سيدالشهداء (ع) باشد در تقرب انسان به خداي متعال نقش بسيار مهمي دارد.
شخصي به نام ريّان بن شبيب در نخستين روز از ماه محرم، محضر امام رضا (ع) شرف ياب شد و آن حضرت در باره اهميت روزه داري در اولين روز از ماه محرم و مصيبت سيد الشهداء و اشك ريختن بر آن حضرت مطالبي فرمودند كه برخي از فرازهاي اين حديث شريف را درذيل ميآوريم:
«يابن شبيب! ان المحرم هو الشهر الذي كان أهل الجاهلية يحرمون فيه الظلم و القتال لحرمته فما عرفت هذه الأمه حرمه شهرهاو لاحرمه نبيها لقد قتلوا في هذا الشهر ذريته وسبوا نساؤه»....
«اي فرزند شبيب! همانا محرم همان ماهي بود كه مردمان زمان جاهليت ظلم و كشتار را در آن ماه به خاطر حرمت آن ماه حرام كرده بودند، پس اين امت حرمت محرمش و حرمت پيامبرش را نشناخت. در اين ماه ذريه پيامبر را كشتند و زنان خاندانش را اسير كردند».
«يابن شبيب ان كنت باكيا لشيء فابك للحسين بن علي ابيطالب»
«اي فرزند شبيب هر گاه خواستي بر چيزي گريه كني بر حسين بن علي بن ابيطالب گريه كن.....»
«....يابن شبيب ان سرّك ان تكون معنا في الدرجات العلي من الجنان فاحزن لحزننا وافرح لفرحنا و عليك بولايتنا فلو ان رجلا احب رجلا لحشره الله عزوجل معه يوم القيامة.»
«اي فرزند شبيب اگر تو را خوشحال ميكند اين كه در درجات بالاي بهشت همراه ما باشي پس به خاطر حزن ما اندوهگين باش و براي شادي ما شادمان باش و بر تو باد ولايت ما پس اگر كسي سنگي را دوست بدارد خداي عز و جل او را در روز قيامت با آن سنگ محشور خواهد كرد.»
منبع: سايت آيت الله خراساني.