عزاداري و سود دنيوي!

1- رحمت الهي: ياد کردن از مصائب حضرات معصوم(ع) و سوگواري براي ايشان از ارتباطي محبت‌آميز و برخاسته از مهر و رحمت درباره ايشان حکايت مي‌کند و اين مهر و محبت هم از آن رو است که ايشان اولياي خدايند و براي خدا دوست داشته مي‌شوند، پس طبيعي است که در ازاي اين مهر و رحمت و دلسوزي، خداوند رحمت خويش را شامل حال ذاکران و سوگواران کند و صد البته که رحمت خداوند بر آنها برتر از مهر و رحمتي است که آنها نثار سروران معصوم خويش مي‌کنند؛ چرا که سرچشمه هر مهر و رحمتي، رحمت خدا است که او «رحمن» و «رحيم» است.

امام صادق(ع) فرمودند: همانا زمين و آسمان به هنگام کشته شدن امير مومنان از روي دلسوزي و رحمت بر ما گريستند و فرشتگان بيشتر از آن براي ما گريستند و اشکشان در هنگام کشته شدن ما باز نايستاد و هيچ فردي از روي دلسوزي و رحمت بر ما و درباره آنچه بر ما رفت، گريه نکرد، مگر آنکه خداوند پيش از آن اشکش از چشمش خارج شود، او را مشمول رحمت خويش قرار داد.(بحارالانوار، ج44)

2- نفرت از ستم‌گران:

با يادآوري ستم‌هايي که بر خاندان عصمت و طهارت(ع) روا داشته شده است، نفرت از کساني که حقوق ايشان را پايمال کرده‌اند، پديد مي‌آيد، انسان به اقتضاي سرشتش از ستم بيزار است و از ستم‌گر بدش مي‌آيد و همين نفرت است که محور برائت رفتاري او از ستمگران مي‌شود، يادآوري مصائب معصومان (ع) سبب پيدايش اصل مهمي همچون «تبري» در وجود شيعيان ايشان است.

منبع: اخلاق الهي، ج27./انتهاي پيام/