عظمت آفرينش و معاد
عظمت آفرينش اعجاب انگيز جهان چگونه دلالت بر معاد دارد؟
جهان آفرينش، هم از نظر عظمت و هم از نظر نظم، فوق العاده وسيع، پرشكوه و اعجاب انگيز است، اسرار اين جهان به قدرى است كه دانشمندان بزرگ معترفند، تمام معلومات بشر در برابر آن همچون يك صفحه كوچك است از يك كتاب بسيار بزرگ، بلكه همه آنچه را از اين عالم مى دانيم در حقيقت الفباى اين كتاب است.
در ضمن مى بينيم اين عالىترين محصول شناخته شده عالم هستى يعنى انسان در اين عمر كوتاه خود در ميان چه ناراحتىها و مشكلاتى بزرگ مىشود!
او هنوز دوران طفوليت را با همه رنج ها و مشكلاتش پشت سر نگذاشته، و نفسى تازه نكرده، دوران پرغوغاى جوانى با طوفان هاى شديد و كوبندهاش فرا مىرسد و هنوز جاى پاى خود را در فصل شباب محكم نكرده دوران كهولت و پيرى با وضع رقت بارش در برابر او آشكار مى شود.
آيا باور كردنى است هدف اين دستگاه بزرگ و عظيم، و اين اعجوبه خلقت، كه نامش انسان است، همين باشد كه چند روزى در اين جهان بيايد اين دوران هاى سه گانه را با رنج ها و مشكلاتش طى كند، مقدارى غذا مصرف كرده، لباسى بپوشد، بخوابد و بيدار شود و سپس نابود گردد و همه چيز پايان يابد؟!
اگر چنين باشد آيا آفرينش مهمل و بيهوده نيست؟
فرض كنيد ميليون ها سال نوع انسان در اين دنيا بماند، و نسل ها يكى پس از ديگرى بيايند و بروند، علوم مادى آنقدر ترقى كند كه بهترين تغذيه، لباس، مسكن و عالىترين درجه رفاه را براى بشر فراهم سازد، اما آيا اين خوردن، نوشيدن، پوشيدن، خوابيدن و بيدار شدن، ارزش اين را دارد كه اين همه تشكيلات براى آنها قرار دهند؟
بنا بر اين، مطالعه اين جهان با عظمت به تنهائى دليل بر اين است كه مقدمه است براى عالمى وسيعتر و گستردهتر، جاودانى و ابدى، تنها وجود چنين جهانى است كه مى تواند به زندگى ما مفهوم بخشد، و آن را از هيچى و پوچى در آورد.
به همين دليل، عجيب نيست فلاسفه مادى گرا كه اعتقاد به قيامت و جهان ديگر ندارند، اين عالم را بى هدف و پوچ بدانند.(1)
1. تفسير نمونه، جلد 4، صفحه 372.