شهادت عبدالله بن حسن (ع)

يكـى طفـل بــرون آمــد ز خـــرگــاه      سوى شه شد روان چون قطعه ماه‏
هــواى ديـدن شـه داشــت در سر      بــدى شهــــزاده قـــاســــم را بــرادر
در آن دم خواهران را گفت آن شاه      كـه ايـن كـودك بــرون نـايـد ز خـرگـاه‏
نـــدارنـد ايـن جمــاعـت رحـم بر ما      نــه بــر كــودك نــه بـر پيـر و نـه بـرنا
گــريــزان از حــرم گــرديـــد آن مــاه      دوان تــا رفــت در آغــوش آن شـــاه‏
شهش بگرفت همچون جان شيرين    بــگفـت اى يـــادگـــار يـــار ديـــريــن‏
چـرا بيرون شـدى از خرگه اى جان؟     نمـى‏بـينـــى مــگـر پيـــكـان پــرّان؟
بگفت اى عمّ! شدم از زندگى سير      نمـى‏تـرسـم ز تيـر و نه ز شمشير
به ‏نــاگــه كـافــرى ز آن قـوم گمـــراه     حــوالـــت كـــرد تيغــى بـر سر شاه‏
ز بهــر حفــظ شــه كــودك حــذر كرد     بــر آن تيــغ، دســت خـود سپر كرد
جــــدا گـــرديـــد دســت كـودك از تن    بشـه گفتـا ‏ببيــن چـون كرد با من؟
بــه گفتش جــان عمّو انــدر ايـن دم    شـــوى نـــزد پـــدر بى‏محنـت و غم‏
چــو ديـدش حرملـه آن كفر يك لخت    بزد بر سينه‏اش تيرى چنان سخت‏
كـــه كــودك جــان بـداد و بى‏محــابـا    پــريـد از دســت شـه، تــا نــزد بـابـا