حسين؛ چشمه ي خورشيد
گروه انديشه- در همين روزها كه دمشق نگران بيعت نكردگان حجاز بود، در كوفه حوادثي مي گذشت كه از طوفاني سهمگين خبر مي داد. شيعيان علي(ع) كه در مدت بيست سال حكومت معاويه صدها تن كشته داده بودند و همين تعداد و يا بيشتر از آنان در زندان بسر مي برد، همين كه ازمرگ معاويه آگاه شدند، نفسي براحتي كشيدند. ماجراجوياني هم كه ناجوانمردانه علي(ع) را كشتند و گِرد پسرش را خالي كردند تا دست معاويه در آنچه مي خواهد باز باشد ـ و به حكم «مَن أَعَانَ ظالِماً سَلَّطَهُ اللهُ عَلَيهِ» همين كه معاويه به حكومت رسيد و خود را از آنان بي نياز ديد به آن ها اعتناي درستي نكرد؛ از فرصت استفاده كردند و در پي انتقام برآمدند، تا كينه اي كه از پدر در دل دارند، ازپسر بگيرند. دسته بندي ها شروع شد. شيعيان علي(ع) در خانه ي سليمان بن صرد خزاعي گرد هم آمدند، سخنراني ها آغاز شد. ميزبان كه سرد و گرم روزگار را چشيده و بارها رنگ پذيري همشهريان خود را ديده بود گفت: «مردم! اگر مرد كار نيستيد و بر جان خود مي ترسيد، بيهوده اين مرد را مفريبيد!» از گوشه و كنار فريادها بلند شد كه: «ابداً ابداً ما ازجان خود گذشتيم، با خون خود پيمان بستيم كه يزيد را سرنگون خواهيم كرد و حسين را به خلافت خواهيم رساند!» سرانجام نامه نوشتند: «سپاس خدا را كه دشمن ستم كار ترا در هم شكست. دشمني كه نيكان امت محمد را كشت و بدان مردم را برسركار آورد. بيت المال مسلمانان را ميان توانگران و گردنكشان قسمت كرد. اكنون هيچ مانعي در راه زمامداري تو نيست. حاكم اين شهر (نعمان بن بشير) در كاخ حكومتي بسر مي برد. ما نه با او انجمن مي كنيم و نه در نماز او حاضر مي شويم.»
در همان روزها كه پيكي از پس پيكي ازكوفه به مكه مي رفت و چنانكه نوشته اند گاه يك پيك چند نامه با خود همراه داشت، نامه براني هم ميان كوفه و دمشق در رفت و آمد بودند و نامه هايي با خود همراه داشتند كه در آن به يزيد چنين نوشته شده بود «اگر كوفه را مي خواهي بايد حاكمي توانا و با كفايت براي اين شهر بفرستي چه نعمان بن بشير مردي ناتوان است، يا خود را به ناتواني زده است.»
شمار نامه ها تا آنجا افزايش يافت كه امام از پاسخ ناگزير شد. امام حسين(ع) بر همان پيماني عمل كرد كه خداوند از انبيا و اوصياي ايشان و علما در امر به معروف و نهي از منكر ستانده است. آري، حضور يارانِ حق حجت را تمام مي كند... اما آيا امام مردم كوفه را نمي شناخته است؟ آيا او فراموش كرده بود كه پدرش از مردم كوفه چه كشيده است؟
مگر امام فراموش كرده بود كه كوفيان با برادرش امام حسن مجتبي چه كردند؟ از يك سو گرداگرد او را گرفتند و از ديگر سو براي معاويه نامه نوشتند كه اگر مي خواهي، حسن را دست بسته نزد تو مي فرستيم! آري، امام كوفيان را مي شناخت، اما امام، در اداي آن عهد ازلي، هرگز مأذون نيست كه حجت ظاهر را رها كند. چگونه مي توان همه ي آن هزاران نامه را ناديده انگاشت و حكم بر تأويل كرد؟ و از آن گذشته، اگر امام به دعوت كوفيان اعتماد نكند چه كند؟ آيا مي توان با يزيد دست بيعت داد و باز هم به جانب قبله نماز گزارد؟ مفهوم صلح با يزيد چه مي توانست باشد؟ معاويه بن ابي سفيان خلافت را با حكم شوراي حكميت غصب كرده بود. اما يزيد چه؟ با اين بدعت تازه كه خلافت را به سلطنت موروثي تبديل مي كرد چه بايد كرد؟ آيا امام خود را به يمن برساند و آنجا، ايمن از شر يزيد، دل به حيات دنيا خوش دارد و امت محمد را به بني اميه واگذارد؟ چاره چيست؟ معاويه بن ابي سفيان يزيد را توصيه كرده است كه امام حسين(ع) را به خودش وانگذارد. يا بايد با يزيد بيعت كرد و بر اين بدعت تازه در حاكميت اسلام مهر تأييد نهاد و تاريخ آينده را سراسر به بي راهه اي ظلماني و بي سرانجام كشاند، و يا از بيعت با يزيد سرباز زد؛ ودراين صورت، آيا بايد رمه را به گرگي كه خود را به چهره ي شبانان آراسته است واگذاشت و گريخت؟
خون حسين واصحابش كهكشاني است كه بر آسمان دنيا راه قبله را مي نماياند. بگذار اصحاب دنيا ندانند. كِرم لجن زار چگونه بداند كه بيرون از دنيايي كه او تن مي پرورد، چيست؟ زمين و آسمان او همان است، و اگر او را از آن لجن زار بيرون كشند، مي ميرد. امت محمد را آن روز جز حسين ملجاً و پناهي نبود. چه خود بدانند و چه ندانند، چه شكر نعمت بگزارند و چه نگزارند. واقعه ي عاشورا دروازه اي از نور است كه آنان را از ظلم آباد يزيديان به نورآباد عشق رهنمون مي شود... اگر نبود خون حسين، خورشيد سرد مي شد و ديگر در آفاقِ جاودانه ي شب نشاني از نور باقي نمي ماند... حسين چشمه ي خورشيد است.
/انتهاي پيام/