گزيده اي از احاديث امام حسين(ع)

توکل به خدا

پروردگارا! تو پناه من در مشکلها، اميد من در سختيها و ياورم در آنچه بر من نازل ميشود، هستي.
شيخ مفيد (محمدبن محمدبن نعمان)، الارشاد، قم، مؤسسه آل البيت(ع)، 1404 ه.ق، چ 2، ج 2، ص 96.

به دست آوردن رضايت پروردگار

کسي که در پي خشنودي و رضاي خدا باشد، ولي مردم از او برنجند، خداوند او را در امور مردم کفايت خواهد کرد و هر کس براي جلب رضايت مردم بکوشد که به خشم و غضب الهي بينجامد، خداوند او را به مردم واگذارد.
شيخ مفيد، الاختصاص، قم، جامعه مدرسين حوزه علميه، 1418 ه.ق، چ 6، ص 225.

خوف از پروردگار

سزاوار است بر کسي که در پيشگاه پروردگار، مالک جهانيان و قدرتمند بي همانند مي ايستد، رنگ چهره اش زرد شود و مفاصل اندامش به لرزه درآيد.
محمدبن محمد سبزواري، جامع الاخبار و الآثار، قم، انتشارات مصطفوي، 1341 ه.ق، ص 166.

آثار خوف از خدا

روز قيامت، جز آن کسي که در دنيا از خدا بترسد، در امان نيست.
بحارالانوار، ج 44، ص 192.

ترس از قيامت

بيم و هراس قيامت، بزرگ است و مردم در آن همچون پروانه پراکنده سرگردانند و از ترس آن، رنگها دگرگون ميشود و بندبند اعضا به لرزه مي افتد. در آن جا هر آنچه پيش فرستاده اي، آشکار مي شود. عيوب تو آشکار و اسرار تو فاش مي گردد. (بنابراين، تا فرصت داري)، هر روز در پي رفع عيب ها و کمبود نفس خود باش.
محمدبن عبدالرحيم، ديوان الامام الحسين(ع)، بيروت، دارالمختارات العربيه، 1412 ه.ق، ص 139.

پيآمد نافرماني خدا

کسي که از راه نافرماني خدا درصدد به دست آوردن چيزي باشد، آنچه را اميد دارد، زودتر از دست مي دهد و آن چه را بيم دارد، زودتر سر مي رسد.
ثقه الاسلام کليني، الکافي، تهران، انتشارات اسلامي، 1397 ه.ق، چ 2، ج 2، ص 373.

دام پنهان خداوند

دام پنهان خداوند براي بنده اش، آن است که از نعمت فراوان برخوردارش سازد و توفيق شکرگزاري را از او بگيرد.
ابن شعبه حراني، تحف العقول، تهران، دارالکتب الاسلاميه، 1404 ه.ق، ص 250.

نگذاشتن گناه خود به حساب خدا

هر کس گناهان خويش را به حساب پروردگار جهان بگذارد، دروغي بس بزرگ به خداوند بسته است.
محمدبن محسن علم الهدي کاشاني، معادن الحکمه، قم، جامعه مدرسين، 1407 ه.ق، چ 2، ج 2، ص 45، ح 103.

پرهيز از هواي نفس

از هواهاي نفساني بپرهيزيد که مجموعه آن ها گمراهي و سرانجام آنها آتش است.
سيد نوراله تستري، احقاق الحق، قم، انتشارات کتاب¬خانه مرعشي نجفي، چ 1، ج 11، ص 591.

شکيبايي در برابر هواي نفس

در مواردي که حق، تو را ملزم ميسازد، بر آنچه نمي پسندي، شکيبا باش و در مواردي که هواي نفس، تو را فرا ميخواند، خود را از آنچه (ناحق است و) دوستش ميداري، نگه دار.
حلواني، نزهه¬الناظر و تنبيه الخاطر، قم، مؤسسه الامام المهدي(عج)، 1408 ه.ق، چ 1، ص 85، ح 18.

شرافت در تقوا

شرافت و بزرگواري در تقواي الهي است.
اعلام الدين، ص 298.

دنيا؛ سراي فاني

دنيا، خانه اي پست و کوتاه مدت است. پس براي آخرت خود توشه اي برگيريد که توشه آخرت، تقوا و ترس از خداست.
ابوالقاسم علي شافعي، تاريخ ابن عساکر، بيروت، مؤسسه محمودي، 1389 ه.ق، ص 215.

فريب دنيا را نخوردن

هيچ گاه فريفته دنيا نشويد؛ زيرا اميد تکيه کننده هايش را قطع مي کند و طمع طمع کارانش را ناکام مي گذارد.
بحارالانوار، ج 45، ص 37.

پرهيز از دنياطلبي

دنيا که جلوه هاي آن، تو را فريفته است، به سوي فروپاشي و از هم گسستگي مي رود. پس با تلاش، خود را از مهلکه هاي آن دور نگه دار که اهل گذر از دنيا به آن گوش نخواهند سپرد و در حقيقت، شيريني دنيا با (تلخي) زهر آن آميخته شده است. پس هيچ دژي همچون پرهيز از دنيا نيست. در شگفتم از کسي که به نعمت هاي دنيا فريفته شده است و به روزهاي دلپسند آن فريب مي خورد و اقامت در سرزمين خشک را به آبادي سرسبز باران خيز (بهشت) ترجيح مي¬دهد.
ديوان الامام الحسين(ع)، ص 132.

پيآمدهاي فريب دنيا را خوردن

سپاس خداي را که دنيا را آفريد و آن را سراي فناپذير و رو به زوال قرار داد؛ دنيايي که براي صاحبانش از حالي به حالي دگرگون مي¬شود. خودباخته آن کسي است که فريب دنيا را بخورد و تيره¬بخت، کسي است که دنيا او را شگفت¬زده سازد. اي مردم! اين دنيا شما را نفريبد؛ زيرا هرکس بر آن تکيه نمي¬رسد.
بحارالانوار، ج 45، ص 5.

نکوهش تمايل به پستي

ننگ آدمي را همين بس که او را ببيني از مقام بلند (انسان بودن) به پستي (سقوط و تباهي) فرود آيد و براي کارهاي ناشايست، آرزومند و در انجام کارهاي نيک و شايسته، بي ميل و بي نشاط باشد.
ديوان الامام الحسين(ع)، ص 18.