کيست که خود را ياري کند!

سوگواري و اقامه آن، گريستن و گرياندن در ماتم حضرات معصوم(ع) همچنان که آثار دنيايي به دنبال دارد، سبب پيدايش پيامدهايي در آخرت نيز مي‌باشد که عبارتند از:

شادي در هنگام مرگ

سوگواري در اندوه حضرات معصوم(ع) و گريستن در ماتم ايشان رنج و اندوه جان دادن را از آدمي دور مي‌سازد، آنها که بر مصائب حضرت سيدالشهداء بگريند و در سوگش نشينند و عزادار باشند، هنگام جان دادن با مهرباني فرشته مرگ روبه رو مي‌شوند و بشارتي داده مي‌شوند که چشم دلشان روشن مي‌شود و با شادي جان مي‌سپارند؛ امام صادق(ع) فرمود: همانا آن کس که قلبش براي ما به درد آيد، روزي که نزد مرگش ما را مي‌بيند، به گونه‌اي شاد مي‌شود که شادي او در دلش باقي مي‌ماند تا وقتي بر سر حوض بر ما وارد مي‌شود.(بحارالانوار، ج44)

آمرزش گناهان

گريستن در مصائب اهل بيت عصمت و طهارت(ع) سبب آمرزش گناهان است، امام صادق(ع) فرمود: کسي که وقتي از ما نزدش ياد مي‌شود، از چشمانش اشکي بيايد، اگرچه به اندازه بال مگسي باشد، خداوند گناهانش را مي‌آمرزد، اگرچه همانند کف دريا باشد.(فراوان باشد)(وسائل الشيعه، ج14)

فاصله گرفتن از دوزخ

آنگاه که گناهان عزادار خاندان عصمت و طهارت(ع) آمرزيده شود، از دوزخ فاصله گرفته و به آن وارد نمي‌شود و اين نتيجه گريستن او بر اين خاندان پاک است، امام صادق(ع) فرمود: اگر قطره اشکي که در مصائب ما ريخته مي‌شود، در دوزخ بيفتد، هر آينه گرما و حرارت آن را فرونشاند تا آنجا که ديگر براي دوزخ گرمايي نماند.(بحارالانوار، ج44)

اقامت در بهشت

گريستن بر مصائب حضرات معصوم(ع) کم باشد يا زياد، مجوز اقامت در بهشت است و اگر آدمي آن را باطل نسازد، خداوند با اين جواز او را براي مدتي طولاني در بهشت جاي مي‌دهد، امام صادق(ع) فرمود: هر کس از چمشمش درباره ما اشکي بريزد، براي خوني که از ما ريخته شده يا حقي که از ما گرفته شده يا شأن و آبرويي که از ما يا از شيعه ما هتک شده است، خداوند تعالي او را سال‌هاي بسيار در بهشت جاي دهد.(همان.)