بوي سيب و حرم حبيب

در چاووش خواني‌هاى زائران كربلا مى‏گفتند: از تربت ‏شهدا بوى سيب مى‏آيد؛ نيز معروف است كسانى كه صبح زود به زيارت كربلا بروند، بوى سيب بهشتى استشمام ‏مى‏كنند؛ اين سخن ريشه حديثى دارد، در بحار الانوار چنين آمده است:

روزى امام حسن و امام حسين‏ (ع) به حضور پيامبر رسيدند، در حالى كه جبرئيل هم‏ نزد رسول خدا بود، اين دو عزيز، جبرئيل را به ‏«دحيه كلبى‏» (1) تشبيه كرده و دور او مى‏چرخيدند، جبرئيل هم چيزى در دست داشت و اشاره مى‏كرد؛ ديدند كه در دست‏ جبرئيل يك سيب، يك گلابى و يك انار است، آنها را ب ه‏«حسنين‏» داد، آن دو خوشحال ‏شدند و با شتاب نزد پيامبر (ص) دويدند.

پيامبر (ص) آنها را گرفت و بوييد و فرمود: ببريد نزد پدر و مادرتان، آن دو نيز چنان كردند، ميوه‏ها را نخوردند تا آنكه پيامبر (ص) هم نزد آنان رفت و همگى از آنها خوردند، ولى هر چه مى‏خوردند، ميوه‏ها باز باقى بود تا آنكه پيامبر از دنيا رفت.

امام حسين‏ (ع) نقل مى‏كند كه در ايام حيات مادرمان فاطمه (ع) تغييرى در ميوه‏ها پيش نيامد، تا آنكه فاطمه (ص) از دنيا رفت، انار ناپديد شد و سيب و گلابى مانده بود، با شهادت‏على‏ (ع) گلابى هم ناپديد شد و سيب به همان حالت باقى ماند، امام حسن (ع) مسموم و شهيد شد و سيب همچنان باقى بود تا روزى كه (در كربلا) آب را به روى ما بستند، من ‏هر گاه تشنه مى‏شدم آن را مى‏بوييدم، سوز عطش من تسكين مى‏يافت؛ چون تشنگى‏ام ‏شدت يافت، بر آن دندان زدم و ديگر يقين به مرگ پيدا كرده بودم.

امام سجاد (ع) مى‏فرمايد: اين سخن را پدرم يك ساعت قبل از شهادتش فرمود، چون ‏شهيد شد، بوى سيب در قتلگاه به مشام مى‏رسيد، دنبال آن گشتيم و اثرى از سيب نبود، ولى بوى آن پس از حسين (ع) باقى بود، قبر امام حسين(ع) را زيارت كردم و ديدم بوى آن سيب ‏از قبر او به مشام مى‏رسد، پس هر يك از شيعيان ما كه زيارت مى‏كنند، اگر بخواهند آن را احساس کنند، هنگام سحر در پى زيارت بروند، كه اگر مخلص باشند، بوى آن سيب را استشمام ‏مى‏كنند.(2)

1- نام شخصى خوش سيما بود كه جبرئيل اغلب به صورت او آشكار مى‏شد.

2- بحار الانوار،ج 43،ص 289.نيز ر.ك:مناقب،ابن شهر آشوب،ج 3،ص 391.