شفق سرخ
روايت است از ابن عباس كه سرخى شفق از روزى ديده شد و پديد آمد كه حسين(ع) شهيد شد و آسمان در شهادت او خون گريست و قبل از آن، اين رنگ سرخي در افق ديده نشده بود؛ «ان يوم قتل الحسين(ع) قطرت السماء دما و ان هذه الحمرة التىفي السماء ظهرت يوم قتله و لم تر قبله». (1) و از امام رضا(ع) روايت است: «لما قتل جدىالحسين (ع) امطرت السماء دما و ترابا احمر» (2) كه بارش خون و خاك سرخ را مىرساند.
گريست در غمت زمان، به خون نشست آسمان
شب و سياهپوشىاش شد آيت عزاى تو
رنگين شدن افق از جمله نشانهها و آثار شگفت ديگرى است كه در روايات آمده كه پس از حادثه كربلا و شهادت امام(ع)، در جهان ديده شد. (3) و طبق نقلهاى متعدد در منابع مختلف، سابقه شفق سرخ در آسمان، به شهادت ابا عبد الله(ع) بر مىگردد.
از محمد بنسيرين نيز نقل شده كه اين سرخى آسمان بعد از كشته شدن حسين (ع) ديده شد و نيز از امام باقر(ع) روايت است كه آسمان در شهادت حضرت يحيى و حضرت حسين(ع) سرخ شد. (4)
ابو العلاء معرى در اشاره به همين شفق سرخ كه از اثر خون شهداى اهل بيت، على و حسن و حسين عليهم السلام پديدار شده چنين سروده است: (5) «و على الافق من دماء الشهيدين على و نجله شاهدان فهما في اواخر الليل فجران و فى اولياته شفقان ثبتا فى قميصه ليجيىء الحشر مستعديا الى الرحمن» اين شفق سرخ كز افق شده پيدا پرتو سيماى سرخ فام حسين است (6)
1- احقاق الحق، ج 11، ص 461.
2- اثبات الهداة، ج 5، ص 179.
3- بحار الانوار، ج 45، ص 204 به بعد، عبرات المصطفين، ج 2، ص 174.
4- اثبات الهداة، ج 5، ص 199، تاريخ الاسلام، ج 5، ص 15.
5- مناقب، ابن شهر آشوب، ج 4، ص 55.
6- قاسم رسا.
فرهنگ عاشورا.