مومنين يار و ياور يکديگر

وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ يُطيعُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ (توبه/71)

ترجمه: مردان و زنان با ايمان، ولي و يار و ياور يکديگرند، امر به معروف و نهي از منکر مي‌کنند، نماز را برپا مي‌دارند و زکات را مي‌پردازند و خدا و رسولش را اطاعت مي‌کنند؛ بزودي خدا آنان را مورد رحمت خويش قرار مي‌دهد، خداوند توانا و حکيم است.
 
يکي از نکات شايان دقت در سوره توبه مقاسيه اين آيه با آيه 67، اين است که در آيه 67 در وصف منافقان آمده است که همه از يک گروهند، يعني اگر چه منافقان در يک صف قرار دارند و گروه‌هاي مختلفشان در مشخصات و برنامه‌ها شريک‌اند، روح ولايت و دوستي و ياري يکديگر در ميانشان وجود ندارد و هرگاه منافع شخصي آنها به خطر بيفتد، حتي به دوستان خود خيانت خواهند کرد.

به همين دليل، در آيه 14 سوره حشر مي‌خوانيم: فکر مي‌کني منافقان با هم متحدند، در حالي که دل‌هايشان پراکنده است، درباره مومنان آمده است که آنها ياور يکديگرند، يعني به رغم کثرت و پراکندگي آنها، گويا همگي يک تن واحدند و به همين جهت برخي از آنها کار برخي ديگر را به عهده مي‌گيرند و سامان مي‌بخشند و براي اصلاح خود و جامعه از هرگونه بدي و زشتي، يکديگر را امر به معروف و نهي از منکر مي‌کنند و هر کسي خود را درباره ديگري مسئول مي‌داند.

(تفسير نمونه، ج 8)