مرد سجده ها

گروه معارف؛ راوي؛ امام باقر(ع): او يک صد خانوار از فقراي مدينه را سرپرستي مي کرد و دوست داشت که يتيمان و تنگدستان و افراد عاجز و مستمندان بيچاره  بر سرسفره او حاضر شوند. او با دست خود براي آنها غذا مي آورد و اگر کسي از آنها عائله اي داشت ، حضرت از غذاي خود براي خانواده او مي برد. هيچ غذايي نمي خورد مگر اينکه ابتدا از آن صدقه مي داد.

راوي؛ امام صادق (ع): پدرم مي فرمود : علي بن الحسين (ع) هر گاه به نماز مي ايستاد به ساقه درختي مي مانست که اصلا تکان نمي خورد مگر قسمتهايي از آن که باد تکان مي دهد.

طبرسي در کتاب اعلام الوري : يکي از کنيزان حضرت براي ايشان آب مي ريخت تا دستش را بشورد ، ظرف آب از دست کنيز افتاد و صورت امام (ع) را زخمي کرد، امام سرش را به طرف او بلند کرد، کنيز گفت : خداوند تعالي مي فرمايد : « وفرو خورندگان خشم » حضرت فرمود : خشمم را فرو خوردم. کنيز گفت : « وگذشت کنندگان از مردم » حضرت فرمود : از تو گذشتم .

کنيز گفت : « وخداوند نيکوکاران را دوست دارد » حضرت فرمود : برو، تو را در راه خدا آزاد کردم.

محمد بن طلحه شافعي در کتاب مطالب ا لسوول : علي بن ا لحسين در اتاق خود مشغول  خواندن نماز ودر حال سجده بود که  در اتاق آتش سوزي رخ داد. اهل خانه داد مي زدند و مي گفتند : يا بن رسول الله ! آتش ، آتش ! اما حضرت همچنان در حال سجده بود تا آنکه آتش خاموش شد. عرض کردند : چه چيز باعث شد که شما به آتش توجه نکنيد ؟ فرمود : آتش آخرت.

ابو نعيم در کتاب حليه الاوليا : علي بن الحسين با جماعتي نشسته بود که از خانه خود صداي زني را شنيد که از مرگ کسي خبر مي داد ، بر خاست و به منزل خود رفت و لحظاتي بعد به جلسه اش باز گشت . عرض کردند : آيا اتفاقي افتاده بود ؟ فرمود : آري !

آن جماعت به حضرت تسليت گفتند و از صبر و شکيبايي او شگفت زده شدند . حضرت فرمود : ما خانداني هستيم که در امور خوشايندمان مطيع خداونديم و در امور نا خوشايند سپاسگزار و ستايش گر او.

 امام سجاد(ع) : هر کس به آنچه خداوند بر او فرض کرده است عمل کند  او از بهترين مردمان است.

امام سجاد (ع) : هر مومني که چشمانش براي کشته شدن حسين (ع) گريان شود به طوريکه اشک بر گونه هايش سرازير گردد

خداوند به سبب آن ، او را در غرفه هاي بهشتي جاي دهد که روزگاران درازي را در آنها به سر برد.    /انتهاي پيام/