اسير محبت!

هر نوع ترتيب مجلس براى ذكر مصائب و مشكلات پيشوايان دينى نوعى اظهار محبت و مهر ورزيدن به آنان است، اگر يعقوب ساليان درازى بر فقدان عزيزش يوسف گريه كرد و اشگ ريخت (1) ريشه آن، علاقه باطنى او به فرزندش بود، هرگاه علاقمندان به خاندان رسالت در پرتو مهرى كه به آنان دارند، در روزهاى درگذشت آنان، اشك بريزند و گريه كنند، در حقيقت از يعقوب پيامبر پيروى كرده‏اند.

اصولاً تشكيل مجلس براى فقدان عزيزان كارى است كه رسول خدا(ص) آن را در جنگ احد پى‏ريزى كرد، آنگاه كه از گريه زنان انصار بر شهداى احد آگاه گشت و به ياد عموى بزرگوار خود افتاد و فرمود: «و لكن حمزة لا بواكى له (2): ولى كسى بر حمزه گريه نمى‏كند»، وقتى ياران پيامبر علاقه رسول خدا (ص) را به برپايى مجلس عزا بر عموى خويش احساس كردند، به زنان خود دستور دادند تا مجلسى برپا كرده و بر عموى پيامبر سوگوارى كنند، مجلس تشكيل شد و رسول اكرم(ص) از ابراز عواطف آنان تقدير و در حق آنان دعا كرد و فرمود: «رحم الله الأنصار»، سپس از سران انصار خواست به زنان دستور دهند تا به خانه‏هاى خود بازگردند. (3)

گذشته از اين، سوگوارى براى شهيدان راه حق فلسفه ديگرى نيز دارد و آن اينكه بزرگداشت ياد آنان مايه حفظ مكتب آنهاست، مكتبى كه اساس آن را فداكارى در راه دين و تن ندادن به ذلت و خوارى تشكيل مى‏دهد و منطق آنان اين است كه «مرگ سرخ به از زندگى ننگين است» و در هر عاشوراى حسينى اين منطق احياء مى‏شود و ملت‏ها از نهضت او درس آموخته و مى‏آموزند.

1ـ يوسف/ .184

2ـ سيره ابن هشام: 1/ .99

3ـ مدرك قبل، و مقريزى، امتاع الأسماع: 11/ .164