كهيعص!

« كهيعص» از حروف مقطعه قرآن است و آيه اول سوره مريم مي‌باشد، طبق برخى تفاسير، اين حروف رمزى،‏ اشاره به حوادث يا فضايل يا مسايلى دارد كه اهل‌بيت(ع) به علم آن آگاهند.

از جمله تفسيرها و تاويل‌هاى اين حروف، انطباق آن با حادثه كربلاست؛ در روايات است: حضرت زكريا نام ‏پنج تن آل عبا را از جبرئيل فرا گرفت و چون به نام امام حسين‏(ع) مى‏رسيد، اندوهگين‏ مى‏شد و اشك در چشمش مى‏آمد؛ اما با نام‌هاى ديگر اندوهش مى‏رفت، راز آن را از خداوند پرسيد، خداوند با «كهيعص‏» قصه آن را خبر داد.

«كاف‏»، نام كربلاست، «ها»، كشته شدن عترت طاهره است، «ياء» يزيد ستمگر قاتل حسين‏(ع) است، «عين‏» عطش ‏حسين (ع) و «صاد» صبر و مقاومت اوست.

زكريا سه روز در مصيبت ‏حسين (ع) گريست‏ و از خدا خواست كه فرزندى به او عطا كند و با محبت او، آزمايشش كند و آنگونه كه‏ محمد (ص) را در سوگ فرزندش به داغ نشاند، او را هم داغدار كند؛ خداوند، حيى را به او عطا كرد، حيى هم همچون حسين‏(ع) شش‌ ماهه به دنيا آمد (1)، ميان يحيى بن زكريا و حسين بن على (ع) شباهت‌هاى ديگر نيز وجود دارد، سر هر دو مظلومانه بريده شده و سر هر دو در طشت و طبقى پيش طاغوت زمانشان نهاده شد.

1- تفسير البرهان، ج 3، ص 3، بحار الانوار، ج 44، ص 223؛ آيات ديگرى نيز به شهادت امام حسين‏(ع) تاويل شده‏ است. ر. ك: بحار الانوار، ج 44، ص 217 باب‏ «الايات الماولة لشهادته‏».