حوادث روز اول صفر

ورود اهل بيت(عليهم السلام) به شام

حاميان ابن زياد به دستور وى در روز اول صفر سال 61 هجرى قمرى سرهاى مبارك شهداء را به نيزه زده و در مقابل اهل بيت رسول خدا(ص) مى بردند و آنها را شهر به شهر و منزل به منزل با شماتت و ذلّت كوچ مى دادند و هرگاه يكى از زنان و يا كودكان مى گريست، نيزه دار با كعب نيزه بر سر ايشان مى زد تا در اول ماه صفر به شام رسيدند، در حالى كه سرهاى شهدا در ميان محامل بودند آنها را از دروازه ساعات كه محل اجتماع مردم بود، وارد كردند و آن روز بر بنى اميّه عيد و بر آل رسول روز عزا و بر شيعيان آنها روز حزن بود.

شهادت زيد بن على بن الحسين(ع)

امام زين العابدين(ع) 11 اولاد پسر داشت، يكى زيد بن على كه بعد از حضرت امام محمد باقر(ع) از برادران ديگر افضل و مادرش «ام ولد» بود، او مردى عابد و سخى و شجاع بود و براى طلب خون امام حسين(ع) قيام كرد و به سوى كوفه رفت، در حالى كه قرّاء و اشراف با او بيعت كردند.

زيد در زمان خلافت هشام بن عبدالملك عازم جنگ با يوسف بن عمر ثقفى كه حاكم عراق بود و از سوى هشام فرستاده شده بود، شد؛ پس از شروع جنگ بسيارى از اصحاب زيد بيعت را شكستند و فرار كردند و زيد با سپاه اندكى كه برايش باقى مانده بود با سپاه يوسف بن عمر به جنگ پرداخت تا شب فرا رسيد و هر دو لشكر از جنگ دست كشيدند.

بدن زيد زخمى شده و تيرى نيز بر پيشانيش خورده بود، طبيبى آوردند تا تير را از پيشانى وى درآورد؛ همين كه تير را از پيشانى وى درآوردند، روح شريف ايشان به عالم بقاء پرواز كرد، سپاهيان پيكر ايشان را برداشتند و در نهر آبى دفن كردند و قبرش را از خاك و گياه پر كردند و آب بر رويش جارى ساختند و از طبيب خواستند تا به كسى چيزى نگويد، وقتى صبح شد طبيب نزد يوسف بن عمر رفت و جاى دفن را نشان داد، يوسف پس از 3 روز قبر را شكافت و جنازه او را بيرون آورد، سرش را جدا كرد و براى هشام فرستاد، هشام دستور داد تا زيد را برهنه به دار آويزند، لذا او را در كناسه (جائى در كوفه) برهنه به دار آويختند؛ پس از مدتى هشام به يوسف امر كرد كه بدن زيد را در آتش بسوزاند و خاكسترش را به باد دهد.

بنا به نقل شيخ مفيد(رحمه الله) شهادت ايشان در سال 121 هجرى قمرى در سن 42 سالگى رخ داده است.

ناگفته نماند فرقه زيديه خود را اتباع زيد مى دانند و پس از امام زين العابدين(ع) به امامت او قائلند و آنها بر اين عقيده اند كه هر علوى فاطمى كه عالم و زاهد و شجاع باشد و با شمشير به جنگ بپردازد و مردم را دعوت به اسلام كند، او امام است.(1)

1-حوادث الايام.