چگونه رابطهمان با ديگران بهبود يابد؟
اميرالمؤمنين (ع) مي فرمايد: من اصلح ما بينه و بين الله، اصلح الله سبحانه و تعالي ما بينه و بين الناس (1).
كسي كه در جامعه مشكلي دارد و مي خواهد رابطه بين او و ديگران بهبود يابد، بايد رابطه بين خود و خداي خود را نيكو و مستحكم كند.
چون زمام دلهاي مردم به دست خداست و شرط نيكو شدن روابط بين او و ديگران، نيكو ساختن رابطه بين خود و خداست. راهي كه ما را به اين هدف والا (بهبود رابطه با خدا) مي رساند، تفكر است.
معصومين (ع) فرموده اند: تفكر ساعة خير من قيام ليلة (2) يك لحظه فكر كردن از بسياري از عبادتهاي بي فكر بالاتر است.
اگر عبادت با فكر باشد، به مراتب از فكر تنها بالاتر است و اگر عبادت بي فكر باشد، فكر، خودش بهترين عبادت است و انسان را به عبادتها مي رساند.
اهل بيت عصمت (ع) آيين فكر كردن را نيز به ما آموخته و گفته اند: تفكر اين است كه مثلا انسان به سرزمين يا خانه هاي ويران شده برسد و بگويد: اين ساكنوك؟ اين بانوك؟(3)
بنيانگذاران و ساكنان تو كجايند؟ اين فكر، انسان را متنبه ميكند و اين مثال است; وگرنه خانه هاي آباد هم از نسلي به نسلي و از دستي به دست ديگر منتقل مي شود، اگر چه خانه هاي ويران، پيام گوياتري دارند؛ وگرنه هر چه از مسير ديدگان انسان مي گذرد، عامل پند و نصيحت است.
همان گونه كه حضرت امام كاظم (ع) در جواب هارون فرمود: ما من شي ء تراه عينك الا و فيه موعظة (4): هر چه از مسير چشم تو مي گذرد، واعظ است و اندرز مي دهد، تفكر يك لحظه، اين نقش را دارد كه انسان را بيدار و هشيار مي كند.
(1) بحار، ج 79، ص 197.
(2) كافي، ج 2، ص 54، باب التفكر، ح 2.
(3) كافي، ج 2، ص 54، باب التفكر، ح 2.
(4) بحار، ج 68، ص 324.
منبع: مبادي اخلاق در قرآن کريم.