در ميان دو مسئوليت بزرگ
امام صادق(ع) مىفرمايد: الْمُؤْمِنُ بَيْنَ مَخافَتَيْنِ: ذَنْبٌ قَدْ مَضَى لا يَدْرِى ما صُنْعُ اللَّهُ فيه وَ عُمْرٌ قَدْ بَقِىَ لا يَدرِى ما يَكْتَسِبُ فِيهِ «اصول کافي، ج2»
انسان با ايمان همواره از دو چيز نگران است از گناهان گذشته خود كه نمىداند خدا با او چه رفتار مىكند، و از عمر باقيمانده كه نمىداند چه خواهد كرد!
شرح كوتاه
بارزترين نشانه ايمان، احساس مسئوليت است، احساس مسئوليت در برابر اعمالى كه انجام داده و احساس مسئوليت در برابر وظايف و تكاليفى كه در پيش دارد.
آن كسى كه اين دو احساس را دارد؛ همواره به فكر جبران كوتاهىهاى گذشته است و همچنين در فكر پيدا كردن بهترين راه ممكن براى استفاده از فرصتهاى باقيمانده و اين هر دو رمز تكامل و پيشرفت يك انسان با يك ملت است، مردمى كه نه به اعمال گذشته مىانديشند و نه به فكر ساختن آيندهاند، افرادى بينوا و بدبختند.(1)
1- يكصد و پنجاه درس زندگى