روزي که مرگ را مي‌کشند!

وَ أَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ هُمْ في‏ غَفْلَةٍ وَ هُمْ لا يُؤْمِنُونَ (مريم/39)

ترجمه: آنان را از روز حسرت (روز رستاخيز که براي همه مايه تأسف است) بترسان، در آن هنگام که همه چيز پايان مي‌يابد و آنها در غفلتند و ايمان نمي‌آورند.

از رسول خدا(ص) روايت شده است: چون اهل بهشت وارد بهشت و اهل دوزخ وارد دوزخ شوند، کسي صدا مي‌زند: اي اهل بهشت! سپس بانگ ديگري مي‌زند: اي اهل آتش! پس هر دو گروه به صاحب صدا توجه مي‌کنند.

آنگاه مرگ را به صورت گوسفندي سياه و سفيد مي‌آورند، آن صدا زننده مي‌گويد: آيا مرگ را مي‌شناسيد؟ مي‌گويند: اين است، و همه او را مي‌شناسند.

پس آن شخص، آن گوسفند را سر مي‌برد و بهشتيان را صدا مي‌زند که ديگر مرگي نداريد و جاودانه در بهشت خواهيد بود و دوزخيان را نيز صدا مي‌زند که ديگر مرگي نداريد و در آتش جاودانه خواهيد ماند.

خداوند در اين باره مي‌فرمايد: «و انذرهم يوم الحسره» در ادامه روايت از حضرت امام باقر(ع) و امام صادق(ع) نقل شده است: پس بهشتيان آن قدر خوشحال مي‌شوند که اگر در آن روز مرگي براي کسي بود، بي‌شک از خوشحالي مي‌مردند و دوزخيان آن قدر دچار حسرت مي‌شوند که اگر در آن روز مرگي بود، بي‌شک مي‌مردند.(الميزان، ج14)