ولایت یعنی همه جا با ما بودن

قال على عليه السلام: «يا كُمَيْلُ! لا تَأْخُذْ الّا عَنَّا، تَكُنْ مِنَّا»؛ «اى كميل! اگر مى‏خواهى از ما باشى، تمام معارف دينت را از ما بگير!» «بحارالانوار، ج74».

شرح و تفسير

بعضى مسأله ولايت را خيلى آسان گرفته‏اند و كسانى كه عاشقانه بر ائمّه اطهار عليهم السلام مى‏گريند و براى آن‏ها سينه مى‏زنند و عزادارى مى‏كنند و توسّلاتشان ترك نمى‏شود را اهل ولايت مى‏دانند؛ يعنى همين را كافى مى‏دانند، بلكه بعضى تصوّر مى‏كنند كه ولايت با گناه و خلاف‏كارى هم جمع مى‏شود!

البتّه «ولايت» مراحل مختلفى دارد كه يك مرحله آن همان توجّه و توسّل و شركت در مراسم عزاى آن بزرگواران است؛ امّا بدون شك اين كافى نيست و ولايت كامل و حقيقى آن است كه تمام برنامه‏هاى زندگى خويش را طبق دستورات آن بزرگواران تنظيم كنيم و آن عزيزان را در تمام زندگى خويش حاضر بدانيم و معارف اصيل اسلام را از آن‏ها بگيريم.

سلمان فارسى از آن جا جزء اهل البيت شد كه در تمام‏ مراحل زندگى پا جاى پاى اهل البيت عليهم السلام نهاد و در هيچ مرحله‏اى جز به تبعيت از اهل البيت فكر نكرد.

نقطه مقابل اين تفكّر ولايى صحيح و ناب امور زير است:

1- اين كه انسان به خيالات و گمان‏ها و اوهام خويش پناه ببرد و با پوسته ظاهر فريب آن را بيارايد و راه خويش را با آن بپيمايد!

2- اين كه تنها به عقل و خرد خويش متّكى نباشد، بلكه به قرآن و سنّت هم روى آورد؛ ولى شاگرد آن‏ها نباشد و به دنبال آن‏ها حركت نكند، بلكه خود را استاد آن‏ها بداند! يعنى اوّل تصميم بگيرد و سپس آيات قرآن و روايات معصومان را بر آن تطبيق كند، نظرات خويش را بر دين خدا تحميل كند، تفسيرهاى نادرست از آيات قرآن ارائه كند و خلاصه دست به «تفسير به رأى» و يا به اصطلاح «قرائت جديد» بزند.

3- اين كه از عقل و خرد خويش استفاده كند و در مقابل قرآن و سنّت نيز شاگردى كند، ولى بدعت‏هايى از خود بگذارد و امورى خارج از دين را هم داخل دين كند و مخلوطى از دين و غير دين را به عنوان دين و آيين خدا عمل كند و به تعبير ديگر دچار التقاط شود.

پروردگارا! به ما كمك كن تا با پرهيز از اين راه‏هاى خطرناك سه گانه و گرفتن تمام معارف اسلام از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمّه اهل البيت عليهم السلام به حقيقت ولايت نائل شويم.(1)

1- 110 سرمشق از سخنان حضرت على (ع).

/انتهای پیام/