مباهات خدا بر زائر کربلا

از ذريح محاربى منقول است که گفت: به حضرت امام جعفر صادق(ع ) شکايت کردم از آنچه که به من مى رسد از قوم و فرزندانم، که  هر گاه به ايشان نقل مى کنيم از ثواب زيارت قبر حضرت امام حسين (ع )؛ مرا تکذيب مى کنند و مى گويند:
تو دروغ مى بندى بر امام جعفر (ع ).

حضرت فرمود: اى ذريح! بگذار مردم را که به هر جا که خواهند بروند، والله که حق تعالى مباهات مى کند به زائران حضرت امام حسين (ع ) و آنها که از راه هاى دور به زيارت آن حضرت مى روند، با ملائکه مقربين و حاملان عرش خود، حتى آنکه مى فرمايد به ايشان که : آيا نمى بينيد زيارت کنندگان قبر حسين بن على (ع ) را که آمده اند با نهايت شوق به سوى آن حضرت و به سوى فاطمه زهرا(س ). به عزت و جلال و عظمت خود سوگند مى خورم که: واجب گردانم براى ايشان کرامت خود را که ايشان را گرامى دارم و داخل گردانم ايشان را در بهشتى که مهيا کرده ام براى دوستان خود پيغمبران و رسولان خود.

اى ملائکه من! اينها زيارت کنندگان حسين اند که محبوب محمد (ص ) است که او پيغمبر و حبيب من است و هر که مرا دوست مى دارد حبيب مرا دوست مى دارد و هر که حبيب مرا دوست مى دارد محبوب او را دوست مى دارد. و هر که حبيب مرا يا محبوب او را دشمن مى دارد بر من لازم است که او را به بدترين عذاب هاى خود عذاب کنم و به آتش خود او را بسوزانم . و جهنم را جايگاه او گردانم و او را عذاب کنم که هيچ يک از عالميان را عذاب نکرده باشم. (1)

مشايعت ملائک زائر کربلا را 

از حضرت امام جعفر صادق (ع ) منقول است که: چون شخصى از خانه خود بيرون آيد به عزم زيارت حضرت امام حسين (ع ) به سوى کربلا مشايعت کنند او را از هفتصد ملک از بالاى سر او و زير پاى او از جانب راست و چپ و پيش رو و پشت سر او تا او را به اهلش برسانند. پس چون زيارت کند آن حضرت را ندا کند او را منادى که: (گناهانت آمرزيده شد پس ‍ از سر گير عمل را.)

پس با او برمى گردند آن ملائکه تا داخل خانه خود شود. پس به او مى گويند که: (تو را به خدا سپرديم)، پس پيوسته به زيارت او مى آيند تا روز مردن او و بعد از مرگ او.

1-کامل الزيارت ص 143 بحارالانوار ج 101 ص 75 -76.