در ره آزادي خون بايد داد

محمد گنجي- گروه انديشه؛ وقتي به روزهاي انقلاب فکر مي کنم، اصلاً نمي توانم تصوري درست از آنچه که روي داده است داشته باشم. نمي توانم بفهمم که چطور مي شود که مردمي با دست هاي خالي جلوي توپ و تانک و مسلسل بايستند و ديگر بحث مال و دارائي نباشد؛ بحث، بحث خون باشد و جانِ در بدن، که کف دست ها بگيرند و بيايند و همه يک صدا و يک رنگ از آرماني دفاع کنند و براي آرماني جان خويش را خرج کنند؛ آرماني که خود به شيواترين بيان آن را اينچنينش مي خواندند: «استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي.»

و مگر چقدر مي ارزد اين سه کلمه؟! که ملتي تحت يک لوا گرد هم آيند و نام خويش را بر تارک سبز و سرخ تاريخ استقلال و آزادي بنويسند و طلب کنند جمهوري اسلامي را؟!

و چگونه مي شود که رهبري به نام خميني نه مغزها و جسم ها را، که قلوب را فتح کند و حضورش تلألو خورشيد انقلابي به وسعت تاريخ باشد. وقتي که پس از 15 سال به وطن بازگشت، گويي که هميشه بوده و لحظه اي هم از اين مردم دور نبوده است. و چه حکمتي است در اين واقعه ي ماندگار؛ در اين انقلاب اسلامي؟!
چه شوري است در دل اين ملت که هر روز که از انقلاب عظيمشان مي گذرد، حرارت و گرماي زندگي بخش انقلابيشان بيشتر مي شود، و هر روز درسي بزرگ تر از قبل به همه ي مستضعفان جهان مي دهند که به پا خيزيد و با خون خود ريشه ي هرچه ظلم و استبداد در جهان است را بَر کَنيد! وخود پرچمداران اين نهضت اند؛ بازماندگان عاشوراي حسين(ع)!

و ببينيد که اين مسلمانان پيرو حسين چگونه از همه ي وجود خويش مي گذرند و خيابان هاي شهر را به قدوم خويش متبرک مي کنند و جاي جاي اين سرزمين را کربلايي ديگر مي کنند و مشت هاي گره کرده ي خويش را بر دهان استکبار مي کوبند و يک صدا فرياد مي زنند که تا نابودي کامل ظلم و بي عدالتي از پاي نخواهيم نشست.

و من ديده ام مردان و زناني را که نوباوگان خويش را به ميدانِ بزرگ مبارزه مي آورند و از کودکي به ايشان مي آموزند درس ايمان و جهاد و شهادت را؛ تنها ره سعادت را!

و چگونه ممکن است ملتي که شهادت دارد، اسارت داشته باشد؟!

و ما از اکنون نسل هاي آينده ي خويش را مي سازيم تا پيشگامان حکومت الله در دنيا باشند. و خود نيز مي رويم تا پرچم لا اله الا الله را بر قلل رفيع جهان به اهتزاز درآوريم. باشد تا به کوري چشم همه ي مستکبرين به اين پيروزي هميشگي نائل آئيم.