آيا حق جويان هميشه در اقليتند؟

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبکه خبر دانشجو»، نويسنده وبلاگ «انار» در مطلبي تحليلي انتقادي نوشته است:

اکثر ما اصالت را به چيزي مي دهيم که از آن به نام باور و عقيده ياد مي کنيم و در پيکره ي آن زير ساخت هايي بنام اصول عقيدتي داريم اما ...
فکر مي کنم بيشتر چيزهايي که ما نام آن را عقيده گذاشته ايم توده هاي فشرده اي از جهل و بي اطلاعي هستند که بر اثر تکرار و اصرار در قالب عقيده درآمده اند و نه تحقيق و استدلال.
در ميان در تمامي طيف ها مي توان کساني را پيدا کرد که دچار چنين توهمي هستند و خود را پيرو حقيقي و راستين طيفي مي دانند که از آن پيروي مي کنند.
اما حق جاي ديگريست. اصالت را ذات خداي متعال است که معين مي کند و با شناختي که انسان از بازتاب انوار حق در خود از خداي خود دارد خداي متعال اعمال را در پيمانه ي نيات و آگاهي ها مي سنجد و نه در کفه ترازوي کميت اعمال. مطلوب اين شرح اين است که يادآوري کنم نه کساني که جاهلانه در جبهه حق هستند بهره اي مي برند و نه کساني که خود را در جبهه ي باطل به جهالت زده اند از اين ميان جان به در مي برند. اصالتاً مومن هر چه باشد جاهل نبايد باشد و بنا بر اصول فلسفي نقيض اين گزاره صحيح است که همانا کسي که دچار جهل است مومن نيست! و کسي که ايمان ندارد ملاک عملش هواي نفس است! و کسي که ملاکش هواي نفس است روزي به محمد (ص) ايمان مي آورد و روز بعد در مقابل جانشين وي صف آرايي مي کند. يک روز در مدح ولايت جمله ها مي گويد و روز بعد در صف اول مخالفان بر مي آيد.

اما تجربه ي شخصي از آن حکايت مي کند که در اين مواقع فردي که تغيير موضع مي دهد به سرعت گذشته و کارهاي قبلي خود را يا توجيه مي کند يا به دست فراموشي مي سپارد چنان که گويا سالهاست بر يک طريق استوار است و در اين ميان ديگران متحيرند که چگونه چنين فردي به اين سبک تغيير مسلک مي دهد و در تلاشند تا وي را از خواب غفلت بيدار کنند !

اما نکته اينجاست! اصالتا مشکل تمام ما از جايي آب مي خورد که از خودمان غافليم و جوياي حال ديگرانيم! از تهذيب دست برداشته ايم و بلندگوي ملامت به دست گرفته ايم و در خيابان عيب ديگران را جار مي زنيم؛ در حالي که اين مخالف نص صريح قرآن است! در تضاد با احاديث است! اساس اصلاح جامعه در قرآن بر پايه خود سازي و اصلاح شخصي است و اساس امر به معروف و نهي از منکر نيز بر امر عملي به معروف نه از روي ريا بلكه از روي اخلاص و نهي منکر به همين روال است.
اما ولي فقيه يا امام معصوم چه کند که مردم از اين اصل غافلند؟ چه کند که مردم نسخه ي اسلام را زير پا نهاده اند و با خود درماني هاي گوناگون وضع جامعه را به اينجا رسانده اند؟ اساسا چرا از ولي فقيه انتظار اصلاح امت را داريم در حالي که تاريخ شهادت مي دهد وقتي تمام مردم جامعه به نسخه اسلام عمل نکنند حتي علي ابن ابي طالب نيز نمي تواند امت را اصلاح کند!

و در اين ميان کساني که که بر راه حق اند هميشه در اقليت هستند! ملاک قرار داشتن در جبهه ي حق نيست زيرا تا ساعتي که حسين (ع) چراغ خيمه ها را خاموش کند و بيعتش را بردارد بسياري در سپاه حسين بودند اما فاصله ي حق طلبي جاهلي با حق طلبي آگاهانه در همين چند لحظه است! کافي است ولي، چراغ راه را ولو زمان اندكي خاموش کند و به جامعه اختيار دهد آن موقع است که خواهيم ديد چه بسا بسيجي نماهايي که بر سينه ي اين فرزند زهرا مي نشينند و سر از تن وي به بهاي اندکي جدا مي کنند! عده اي کنار مي ايستند و نگاه ميکنند! ابن عباس ها به نصيحت امام بر مي خيزند و او را به ذلت دعوت مي کنند!

من مي بينم تکرار دوباره ي تاريخ را! من مي بينم حقانيت را در حالي که طرفداراني جاهل و دشمناني جاهل تر دارد! من مي بينم مسئوليني را که 8 ماه نه! 31 سال در مقابل پليدي ها سکوت کردند! من مي بينم کساني را که به بهانه مصلحت انديشي مي خواهند حسين زمان سر تسليم فرود آورد و با جبهه ي باطل مصالحه کند! من مي بينم ذبح عظيم را! آنروزي که سيد غريب شهرمان مانند جد بزرگش به قربانگاه برده مي شود! روزي که هر که حقانيتي دارد از دم تيغ ميگذرانند و اسلام دوباره به خواب عميق فرو مي رود!

اما اينها در صورتي است که من و تو از همين امروز خودسازي فردي را شروع نکنيم !

برادر هشدار جديست! امروز روز فصل است روز انتخاب بين حق و باطل! بدان که اسلام بي علم ارزشي ندارد و کافري که با يقين است ارزشش از مسلمان بي يقين بالاتر است!

من با يقين کافر جهان با شک مسلمان

با اين حساب اهل جهنم فرق دارند

والسلام علي من التبع الهدي /انتهاي پيام/