کمال انسان به تقواست

درويشى به خانه اى كه مار داشت رفت و دو مار بسيار بزرگ را به اراده خود بيرون آورد و در سينى گذاشت و كشت و از منزل خارج شد بدون آن كه از غذاى اهل خانه چيزى بخورد.

هم چنين در تبريز، پناهنده اى سينى را با آب باران طلا مى كرد؛ ولى اين ها كمال نيست، كمال انسان به تقواست، « لا أقَلّ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْثَرَ »؛ (نه يك كلمه كمتر و نه يك كلمه بيشتر)

قرآن مى فرمايد:«إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَـلـكُمْ» و گرامى ترين شما نزد خدا، پرهيزگارترين شما است. (1) و نيز مى فرمايد: «فَاتَّقُواْ اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ» تا توان داريد، تقواى خدا را پيشه كنيد.(2)

لطفا اين عبارت را كه در تعريف تقوا گفته اند، بيان كنيد: « تَقْوى بِاللّه ، وَ هُوَ تَرْكُ الْحَلالِ فَضْلاً عَنِ الشُّبْهَةِ؛ وَ تَقْوى مِنَ اللّه ، وَ هُوَ تَرْكُ الشُّبَهاتِ فَضْلاً مِنَ الْحَرامِ. »

تعريف اول اخصّ مراتب تقوا است كه انسان حتى حلال را مرتكب نشود تا چه رسد به شبهه، و به ضروريات اكتفا نموده و از مباهات هم كناره گيرى كند چه رسد به شبهات و محرّمات، و اين كه اسمش را «تقواى باللّه» گذاشته اند گويا ترسى در كار نيست، بايد خود خدا بدهد و مؤيدش خدا است و بنده «بِاللّه يَفْعَلُ»؛ (به خدا انجام مى دهد) و فعل عبد نيست و خدا همه كاره و فاعل است؛ به خلاف تعريف دوم كه « تَقْوى مِنَ اللّه » است كه ترس و پرهيز از خود خداست.

ما اگر همان مرتبه آخر تقوا را رعايت كنيم و از حرام يقينى اجتناب كنيم، خيلى خوب است.؟!(1)

1- سايت آيت الله بهجت(ره)
/انتهاي پيام/