بهشت را نديده خريدن شرط است
علي ميرزائي - گروه پاتوق شيشه اي؛ يك روز بهلول از شدت بيكاري كنار جوي آبي نشسته بود و داشت باغچه هايي كودكانه، از جنس گل درست مي كرد.
هارون همسري داشت به نام زبيده كه داشت از آنجا رد مي شد. بهلول را كه ديد پرسيد بهلول چه مي كني؟ بهلول هم با حالات مجنون وارش گفت: بهشت مي سازم. زبيده كه دلش به رحم آمده بود از حال زار اين مجنون نما و در پي راهي براي كمك بهلول بود؛ فكري كرد و گفت: يكي از بهشت هايت را به من ميفروشي؟ بهلول هم جواب داد: بله. در همين هنگام ملازمان زبيده به امر او، كيسه اي از درهم كف دست بهلول نهادند و خود نيز راهش را گرفت و رفت. خلاصه بهلول هم شاد از اين عمل زبيده گفت: سندش را نمي خواهي؟ كه از زبيده، درحالي كه داشت دور مي شد جواب شنيد: سندش را بنويس و بياور براي من به كاخ.
همان شب زبيده خوابي ديد. باغي زيبا و آبشارهايي چشم نواز و جنتي روح نواز كه مشابهش را در اين دنياي فاني، نه در خواب مي توان ديد و نه بيداري.
فرداي آن روز كه خبر خوابي كه زبيده ديده بود در سراسر كاخ پيچيده بود، بهلول به كاخ مي آيد و هارون فوري مي رود سراغش كه بيا و به من هم يك دانه از بهشت هايت را بفروش.
بهلول هم كه همه مي دانيم عقل درست و حسابي نداشت، جواب داد:
خير جناب هارون، بهشت هاي من را بايد مثل زبيده نديده بخري. حالا كه وصفش را شنيده اي ديگر براي من مشتري بشو نيستي.
.
.
.
و حال در زمان ما نيز برخي خواص كه همپاي آشوب فتنه اخير، يا عمل كردند يا سكوت، كم كم دارند به صحنه مي آيند تا مصادره كنند حماسه ايرانيان مسلمان ولايتمدار را در روز بيست و دوم بهمن و به مانند داستاني كه نقل شد، مي خواهند بهشت ديده شده را بخرند.
گويا اين حضرات بي خبرند كه بهشت را بعد از ديدن نميفروشند. /انتهاي پيام/