جنگ بنى نضير

اتفاقاً مردى از قبيله قُريظه يك تن از بنى النضير را كشت، وارث مقتول بنا بر پيمانى كه قبلاً بسته بودند، خواست هم قاتل را بكشد و هم ديه بگيرد؛ ولى بنى قريضه گفتند اين حكم بر خلاف تورات است.

بالاخره سخن بدانجا ختم شد كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) در ميان آنها حكم كند، حضرت فرمود: اين پيمان بر خلاف تورات است، همان طور كه بنى قريظه مى گفتند، حكم حضرت نفوذ يافت؛ ولى بنى نضير از آن حكم رنجيدند و كينه حضرت را بر دل گرفته و در پى انتقام بر آمدند.

روزى موضوعى پيش آمد كه پيغمبر(صلى الله عليه وآله) ديه 2 نفر را از بنى النضير قرض كند، به ناچار به طرف آن قبيله روانه شد؛ ولى داخل نشد، پشت مبارك را بر ديوارى تكيه داد و نشست، بنى نضير گفتند: هرگز چنين فرصتى به دست نمى آيد، دستور دادند يك نفر به بام رود و سنگى بر سر حضرت بياندازد، در اين حال جبرئيل نازل شد و حيله آنها را به حضرت اطلاع داد، حضرت نيز راه مدينه را پيش گرفت.

چون به مدينه رسيد، محمدبن مسلمه را به نزد آنها فرستاد، حال كه عهد خويش را شكستيد، پس از شهر خارج شويد؛ ولى آنها با پشت گرمى عبداللّه بن ابى خارج نشدند و گفتند هرچه مى خواهى انجام ده، پيامبر(صلى الله عليه وآله) اميرالمؤمنين(عليه السلام) را روانه آنجا كرد و دستور داد كه جلوتر برود و خود نيز با عجله به دنبالش روانه شد.

در بنى نضير نماز خواندند و سپس آنها را به مدت 15 شبانه روز محاصره كردند، حضرت دستور داد درختان خرماى آنها را از جا بركنند تا آنان به كلى نااميد شوند، چون اوضاع را اينطور ديدند، اجازه خواستند كه كوچ كنند، حضرت نيز به آنان اجازه داد؛ ولى به آنان فرمود: بيشتر از آنچه كه شتران حمل مى كنند، اجازه حمل اموال ندارند، يهوديان قبول نكردند؛ ولى پس از چند روز راضى شدند، حضرت فرمود: چون اول قبول نكرديد، هرچه داريد بگذاريد و برويد.

يهوديان هراسان شدند و ديدند كه اگر قبول نكنند ممكن است جان سالم به در نبرند، آنها خانه‌هاى خود را خراب كردند تا به دست مسلمانان نرسد؛ ولى زمين‌هاى كشاورزيشان باقى ماند و حضرت نيز مقدارى از آن را به على بن ابيطالب(عليه السلام) بخشيد.(1)

1-حوادث الايام، صفحه 93.

/انتهاي پيام/