بيائيد زبان خويش به بند كشيم‏

امام على(ع) فرمود: الكلام في وثاقك ما لم تتكلّم به فاذا تكلمت به صرت في وثاقه، فاخزن لسانك كما تخزن ذهبك و ورقك فربّ كلمة سلبت نعمة و جلبت نقمة، كلام در بند توست مادامى كه تكلم نكرده‏اى به آن، پس هرگاه تكلم كردى به آن تو در بند آن مي‌شوى، ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پس بگنجينه نبند زبان خود را همچنان كه بگنجينه مى‏نهى طلا و نقره خود را، پس بسا يك كلمه كه ربود نعمتى را و پديد آورد عقوبتى را.(نهج البلاغه كلمه 287)

سخن تا نگفتى بر او دست هست     چه گفته شود يابد او بر تو دست‏

تو پيدا مكن راز دل با كسى              كه او خود بگويد بر هر كسى‏

جواهر به گنجينه داران سپار             ولى راز با خويشتن پاسدار

 /انتهاي پيام/