موسوی فراموش می شود!
علي ميرزاپي گروه پاتوق شيشه اي- سال گذشته و بعد از آنكه خاتمي بارها اعلام كرد به صحنه رقابت هاي رياست جمهوري وارد مي شود و بارها اعلام شك و ترديد براي تصميم گيري نمود، بالاخره رسماً گفت كه مي خواهد نامزد رياست جمهوري شود. بعد از او هم موسوي بود كه اعلام كانديداتوري كرد و در نهايت خاتمي اعلام انصراف كرد.
آنچه جاي سوال است، رد شدن سالگرد اعلام شركت موسوي در انتخابات رياست جمهوري و عدم يادآوري آن حتي از سوي خود اوست؛ چه برسد به حاميان رنگارنگ جريان فتنه، از مقدس نماهاي دور ور گرفته تا لندن نشين هاي بي بي سي پرست.
اينطور به نظر مي رسد که چهارشنبه سوري (که به عقيده سران فتنه سبز قرار است بستري جهت آشوب طلبي آنان باشد) اهميتي بيش از سالروز اعلام شركت موسوي در انتخابات رياست جمهوري را داراست.
يافتن دليل اين سكوت اما كار مشكلي نيست. با قدري يادآوري حوادث ماه هاي گذشته و اندكي تأمل در ريشه فتنه هاي پس از انتخابات، به دلايل زير مي رسيم:
1. عدم همخواني سخنان روز اول موسوي با عملكرد وي در طول انتخابات:
وقتي موسوي در بيانيه خود سخن از پايبندي به قانون، عدم توهين به رقيب انتخاباتي، پايبندي به اخلاق، رعايت احترام دولت قانوني دم مي زند اما در طول انتخابات، بارها قوانين كشور توسط خود او و هوادارانش نقض مي گردد، ديگر نميتواند حتي نامي از بيانيه آن روز خود به ميان بياورد. هنوز يادمان نرفته اعمال منافي عفتي كه در ميتينگ هاي مختلف جهت هواداري از جناب موسوي برگزار مي شد. هنوز ياد داريم كه ايشان در يك مناظره تلويزيوني و در ملا عام، دولتي را كه خودشان قانوني مينامند، به دروغگوئي متهم كردند. هنوز يادمان نرفته كه در تبليغات و شعارهاي حاميانشان، قشر ضعيف جامعه را بارها مورد هجوم تهمت قرار دادند و . . .
2. ناتواني موسوي از پاسخگوئي و توجيه گري اعمال آشوبگرانه اش در نزد مردمي كه به او رأي داده اند.
به يقين، همان افرادي كه به موسوي رأي دادند و به حرف او اطمينان كردند و قبول كردند كه تقلبي صورت گرفته و روز 25 خرداد و تعداد كمتري هم در 30 خرداد به خيابان ها آمدند، حال از موسوي توقع دارند كه دست كم يك مدرك مختصر و مفيد به آنها، مبني بر وقوع تقلبي با آن وسعت و عظمت(كه ادعا شد) نشان دهند. طبيعي است كه موسوي فاقد چنين تواني است و به همين سبب از يادآوري آن بيانيه خودداري مي كند. البته يك نكته ديگر كه موسوي از برملا شدن آن مي هراسد، تباني وي با گروهك هاي نهضت آزادي و منافقين خلق است. حاصل آن تباني بزرگ، زنده شدن سالروز شورش هاي اين دو گروهك در سال 60 بود كه در طي آن،عده اي از همه جا بيخبر، تبديل به عروسك خيمه شب بازي جريان نفاق و فتنه شدند.
3. ترس از برداشته شدن چتر حمايتي ضدانقلاب از روي سر خود
در بيانيه مذكور، پايبندي بر جمهوري اسلامي و قوانين كشور به صراحت اعلام شده است و اين براي كساني كه با نظام، مشكلات ريشه اي دارند، غيرقابل قبول است و از قضا هم اكنون، فقط همين افراد در حال حمايت از وي هستند. گروه هايي مثل منافقين، سلطنت طلبها، ملي مذهبي ها، ماركسيست ها و ديگر هواداران شعبات پوسيده كمونيسم، غربزده هاي بي ريشه اي مانند مهاجراني و سروش و كديور و امثال آنها.
يادمان باشد كه بيانيه موسوي در روزي كه اعلام نامزدي جهت شركت در انتخابات را كرده بود، طوري تنظيم گرديد تا بخش از قشر ارزشي جامعه(اكثريت قريب به اتفاق ايرانين) را جذب نمايد؛ ولي در ادامه راه، با توجه به اهداف شومي كه در سر آشوب طلبان و فتنه گران بود، در جهت جذب ضدانقلابي ها، از ماهيت اصلي فتنه گران پرده برداري! شد.
4.عدم اعتقاد اصولي به راي عمومي
آنچه در آن بيانيه ديده مي شد، صحبت مستقيم و غير مستقيم از مردم و محرومان و مستضعفان بود. همان كساني كه بيست و دوم بهمن و نهم دي حماسه حضور را آفريدند. اين نكته را موسوي و ديگران سران آشوب و فتنه، بهتر از هركس ديگري ميدانند؛ هم از اينروست كه سعي بر اجتناب از تقابل با نظر اكثريت قاطع مردم كشور ميكنند و يادآوري آن بيانيه به معناي يادآوري همه ستتم هائي است كه در اين چند ماه توسط حاميان نفاق بر مردم مسلمان ايران روا شد.
با اين اوصاف آنچه قطعي به نظر مي رسد، ترس موسوي از تقابل با افكار عمومي جامعه و پرسشگري و انتقاد است. /انتهاي پيام/