لقمه حرام

وَلاَ تَأْکُلُواْ أَمْوَ لَکُمْ بَيْنَکُم بِالْبَـطِلِ وَتَدْلُواْ بِهَآ إِلَى الْحُکَّامِ لِتَأْکُلُواْ فَرِيقًا مِّنْ أَمْوَ لِ النَّاسِ بِالاِْثْمِ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ[1] ؛ اموالتان را ميان خود به ناحق نخوريد و آن ها را براى فرمانداران نفرستيد ، که بخشى از اموال مردم را به ناروا بخوريد در حاليکه شما مى دانيد.

لقمه حرام از نتايج حب دنيا و حرص به آن است و از شديدترين مهلکات و بزرگ ترين موانع رسيدن به سعادت است . بيشتر کسانى که به هلاکت رسيده اند به خاطر آن بوده و بيشتر مردم که از فيوضات معنوى محروم مانده اند به واسطه آن است ، و سدى از اين محکم تر در راه توفيق آدمى نيست.

آثار و نتايج حرام خواري

1- حرام خوارى برکت را از مال مى برد:

از حضرت صادق(عليه السلام) روايت شده است : مَنْ کَسَبَ مالاً مِنْ غَيرِ حله سلط البناء والطين والماء[2] ؛ کسى که مالى را از راه غير مشروع به دست آورد ساختمان و آب و گل بر او مسلط مى شوند.

2- حرام خوارى مانع قبولى عبادات مى شود:

پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله وسلم)در اين مورد مى فرمايند : اِذا وَقَعَتِ اللُّقْمَهِ مِنْ حَرام في جَوْفِ الْعَبْدِ لَعَنَهُ کُلَّ مَلِک في الّسمـواتِ وَالاَْرْضِ[3] ؛ هرگاه کسى لقمه حرام بخورد و جزء بدنش شود تمام ملايکه آسمان و زمين او را لعنت مى کنند .

و همچنين مى فرمايند : َلْعِبادَهُ مَعَ أَکْلِ الحَرامِ کَالْبِناءِ عَلَى الرَّمْلِ[4] ؛ عبادت کردن به همراه حرام خوارى مانند بنا ساختن بر روى رمل است.

3- دعاى خورنده حرام مستجاب نمى شود:

رسول خدا(ص) مى فرمايند : مَنْ اَکَلَ لُقْمه حَرام لَمْ تُقْبَلُ لَهُ صَلواتُ اَرْبَعينَ لَيْلَه وَلَمْ تَسْتَجِبْ لَهُ دَعْوَهُ اَربَعينَ صَباحاً وکلُّ لَحْمُ يُنْبِتُهُ الحرامُ فالنارُ أَوْلَى بِه وَأَنَّ اللُقْمَهَ الواحَدَهِ تُنْبِتُ اللّحْمَ[5] ؛ کسي که لقمه حرامى بخورد تا چهل شب نمازش قبول نمى شود و تا چهل روز دعايش مستجاب نمى شود وهر گوشتى که در بدن او از حرام روئيده شود ، آتش به آن سزاوارتر است و جز اين نيست که يک لقمه هم گوشت را در بدن مى روياند و حرام خوارى قساوت قلب مى آورد ، خود را کسى که انسان مى خورد به منزله بذرى است که در زمين ريخته مى شود پس اگر آن خوراک پاکيزه و حلال باشد.

4- حرامخوارى قساوت قلب مى آورد:

خوراکى که انسان مى خورد به منزله ى بذرى است که در زمين ريخته مى شود پس اگر آن خوراک پاکيزه و حلال باشد اثرش در قلب که به منزله سلطان بدن است از رقت و صفا ظاهر مى شود و از اعضا و جوارحش جز خير و نيکى تراوش نمى کند و اگر آن خوراک پليد و حرام باشد ، قلب را کدر و تيره نموده ، در اثر قساوت و ظلمت اميد خيرى به او نخواهد بود و پند و اندرز در او اثر نمى کند و سخت ترين مناظر رقت بار او را متأثر نمى کند چنانچه حضرت سيد الشهداء به لشکريان پسر سعد ضمن خطبه اش فرمود : « شکم هايتان از حرام پر شده و بر دلهايتان مهر خورده ديگر حق را نمى پذيريد . واى بر شما آيا انصاف نمى دهيد ؟ آيا گوش فرا نمى گيريد »[6] ؟

خلاصه

در يک جمله، خوراک حرام قلب را سخت و تاريک نموده آن گاه از پذيرفتن و تسليم به هر حقى خوددارى مى کند و از هيچ اندرزى متأثر نمى شود بلکه ديگر از هيچ جنايتى رو گردان نيست با اندکى تأمل مى توان دريافت که لقمه حرام بزرگ ترين حجاب و مانع براى رسيدن به درجه ابرار و عالم انوار است.

[1] _ بقره : 188 .
[2] _ بحار الانوار : ج 73 ، ص150 و وسائل الشيعه ( آل البيت ) : ج5 ، ص315 .
[3] _ بحار الانوار : ج63 ، ص314 .
[4] _ بحار الانوار : ج81 ، ص258 .
[5] _ بحار الانوار : ج63 ، ص314 .
[6] _ بحار الانوار : ج45 ، ص8  فَقَدْ مُلِئَتْ بُطونَکُمْ مِنْ الحَرامِ وَطبِعَ عَلَى قُلوبَکم ، وَيلَکُم أَلاتَنْصِفون ؟ ! أَلا تَسْمَعون ؟ ! ( نفس المهموم ).

/انتهاي پيام/