نصرانىِ مُشرِف به مرگ

مصادف، يکى از اصحاب ‏امام‏صادق عليه  السلام نقل کرده است: در بين راه مکه و مدينه همراه آن حضرت‏ بودم، پس برخورد به مردى کرديم که در پاى تنه درختى بر زمين افتاده و ديگر قدرت برخاستن نداشت.

امام فرمود: بيا تا به سراغ اين مرد برويم، من مى‏ترسم او از شدّت ‏تشنگى اين چنين روى زمين افتاده باشد، و چون به نزديکش رسيديم‏، ديديم مردى موبلند از نصارى است، که همانند مرده بى جان بر زمين‏ لميده.

پس امام از وى سوال فرمود: آيا تشنه هستى؟

گفت: آرى.

آنگاه به من فرمود: اى مصادف! پياده شو و او را سيراب کن.

من پياده شدم و او را سيراب كرده و سوار شدم و به راه افتاديم، در اين موقع به امام گفتم: اين مرد نصرانى بود و شما اين گونه نسبت به او برخورد محبّت‏آميز کرديد!

فرمود: آرى، با اين که نصرانى بود در يک چنين حالى - که مشاهده ‏کردى - سزاوار کمک حياتى و سيراب كردن بود.(1)

1- کافى، ج4.

/انتهاي پيام/