حوادث ناخوشايند و هشدارها

همه ما افرادى را ديده‏ايم كه وقتى غرق نعمتى مى‏شوند گرفتار «غرور و خودبينى» مى‏گردند، و در اين حالت بسيارى از مسائل مهم انسانى و وظايف خود را به دست فراموشى مى‏سپارند.

و نيز همه ما ديده‏ايم كه در هنگام آرام بودن اقيانوس زندگى و راحتى و آسايش كامل چگونه يك حالت «خواب زدگى و غفلت» به انسان دست مى‏دهد كه اگر اين حالت ادامه يابد منجر به بدبختى انسان مى‏گردد.

بدون شك قسمتى از حوادث ناخوشايند زندگى براى پايان دادن به آن حالت غرور، و از بين بردن اين غفلت و خواب‏زدگى است.

حتماً شنيده‏ايد كه رانندگان با تجربه از راه‏هاى صاف و هموار كه خالى از هر گونه پيچ و خم و فراز و نشيب و گردنه‏هاست شكايت دارند، و اين جادّه‏ها را خطرناك توصيف مى‏كنند، چرا كه يكنواختى اين جاده‏ها سبب مى‏شود راننده در يك حال خواب‏زدگى فرو رود، و درست در اينجاست كه خطر به سراغ او مى‏آيد.

حتّى ديده شده در بعضى از كشورها در اين گونه جادّه‏ها فراز و نشيب‏ها و دست اندازهاى مصنوعى ايجاد مى‏كنند تا جلو اين‏گونه خطرات را بگيرند.

مسير زندگانى انسان نيز عيناً به همين گونه است. اگر زندگى فراز و نشيب و دست‏اندازى نداشته باشد و اگر گهگاه حوادث نامطلوبى پيش نيايد، آن حالت غفلت و بى‏خبرى از خدا و از سرنوشت و از وظائفى كه انسان بر عهده دارد حتمى است.

خداوند در قرآن مي‌فرمايد: «فاخذناهم بالبأساءِ و الضراءِ لعلّهم يتضرعون»؛ «انعام/ 43» «ما آنها را به حوادث سخت و دردناك و رنج‏ها گرفتار ساختيم تا به درگاه خدا روى آورند».

هرگز نمى‏گوييم انسان بايد با دست خود حوادث ناخوشايند بيافريند و به استقبال ناراحتى‏ها برود، چرا كه هميشه اين امور در زندگى انسان بوده و هست، بلكه مى‏گوييم بايد توجه داشته باشد كه فلسفه قسمتى از اين حوادث اين است كه جلو غرور و غفلت را كه دشمن سعادت او است بگيرد، که اين مسئله يکي از دلايل اين حوادث ناخوشايند است نه همه آنها، چرا كه بخش‏هاى ديگرى نيز وجود دارد./انتهاي پيام/