جنگ با خانواده

به گزارش گروه پاتوق شيشه اي «شبكه خبر دانشجو»، در آخرين بروز رساني وبلاگ دختران خميني كبير آمده است:

 گزارشگر : "وقتي پاي زن به ميان مي آيد اخبار متفاوت مي شود."

روز نامه نگار فمينيست : "زن ها بمب ها را مي ريزند. موشک پرتاب مي کنند، از عراقي هاي مشکوک بازجويي مي کنند و بيش از هر زماني در صحنه نبرد حضور دارند."

رسانه فمينيستي ديگر : "جنگ عراق لحظه اي تاريخي براي زنان آمريکايي در صحنه جنگ است. جنگيدن و کشته شدن زنان در جنگ، بيش از هر زماني در پنجاه سال گذشته و شايد هر زمان ديگري بوده است."

گروهبان زن پليس نظامي حاضر در عراق : "اين ديگر يک شغل مردانه نيست."

مبلغ رسانه اي فمنيسم با شور و اشتياق : "سربازان زن عراقي ها را با بمب و تفنگ به قتل مي رسانند."                                            

پس از نفوذ زياد فمنيست هاي تندور در رسانه ها، جاي تعجب نيست که گزارشگران هر از چند گاهي به ستايش و تمجيد از سربازان زن حاضر در جنگ بپردازند.

يکي از مفسرين که از کشته شدن يک خانم متخصص غير نظامي، به وسيله يک بمب کار گذاشته شده در خيابان، متوجه برابري جنسيت ها شده مي گويد: "به زن ها بايد بيش از اينها احترام گذاشت. اينها اين وظيفه سنگين را به خاطر ما متحمل شده اند و اين شجاعت مي خواهد. زنان آنجا در صحنه نبرد هستند. دارند براي ما ميجنگند. براي آزادي ما . مثل يک مرد."

اينکه عده اي بخواهند زنان را موجودي مثل يک مرد ببينند، مستلزم رد نقش سنتي زن است. مفسر مذکور تاکيد مي کند که اين خانم متخصص، آن دنياي دخترانه را که در آن مي توانست ساعت هاي زيادي را براي بالا بستن موهاي فرفري خود صرف کند يا براي هر مهماني لباسي جديد انتخاب کند پست سر گذاشت. اما براي اکثر مفسران فمنيست جدا شدن از لباس و موهاي فرفري اهميت کمتري از جدا شدن زنان از نقش هاي سنتي خانوادگي دارد!        

 نکته قابل توجه ديگر نحوه برخورد فمنيست ها و رسانه ها با مسئله تلخ مرگ در صحنه جنگ است. مرگ سربازان مرد در عراق باعث انتقادهاي تند از نحوه اداره جنگ توسط دولت امريکا ميشد اما همين که بحث مرگ زنان در جنگ پيش مي آمد لحن رسانه ها مثبت ميشد. به طوري که يک لحن پيروزمندانه فمنيستي که انگار تشنه خون باشد، در گزارش مرگ سربازان زن آمريکايي ديده مي شد. براي مبلغان فمنيست اين حقيقت که تعداد زناني که در عراق کشته شده اند بيش از هر جنگ ديگر آمريکا در قرن گذشته بوده است بيش از اينکه غم و ياس به بار آورد موجب خوشوقتي و رضايت خاطر شده است.

تحسين فمنيست ها زماني به اوج خود رسيد که لري پيستوا 23 ساله به عنوان اولين زن بومي آمريکا در يک جنگ خارجي کشته شد!

در حقيقت علت اين تحسين ها و گرامي داشتن مرگ افرادي چون پيستوا اين است که مادري هيچ معنايي براي فمنيست ها ندارد و آنها از خانواده به شکل سنتي متنفرند. چيزي که فمنيست ها بيش از هر چيزي مي خواهند از بين برود مادري و همه نقش هاي سنتي خانوادگي است که به زنان محول مي شود.

بنابراين وقتي مادر در جنگ از بين رفت ، فمنيست ها بيش از هر چيز اميدوار ميشوند نقش هاي سنتي خانوادگي نيز همراه با او به خاک سپرده شود. /انتهاي پيام/