جنگ جمل

زمانى كه حكومت به دست تواناى حضرت على(عليه السلام) رسيد، بيت المال را بين مسلمين بالسويه قسمت مى فرمود.

طلحه و زبير و مروان بن حكم و جمعى از قريش كينه قبلى خود را ظاهر كرده و شروع به مخالفت نمودند.

لذا عايشه دختر ابوبكر به مكه رفت كه مردم را به سبب قتل عثمان بر حضرت على(عليه السلام) بشوراند، در اين هنگام معاويه از شام به زبير كه در مدينه بود نوشت: از اهل شام بيعت گرفته ام كه من خليفه باشم و بعد از من، تو و بعد از تو، طلحه خليفه باشد، به اين دليل كه بصره و كوفه به شما نزديك است، پس آنجا را به فرمان خود در آوريد و به خونخواهى عثمان مردم را به سوى خود دعوت كنيد تا على(عليه السلام) بر شما سبقت نگيرد.

زبير نامه معاويه را خواند و به طلحه نيز اطلاع داد، به عنوان بهانه جوئى از على(عليه السلام) خواهش نمود كه امارت كوفه را براى خود و بصره را به طلحه دهد، حضرت قبول نفرمودند.

طلحه و زبير و جمعى ديگر از منافقين از مدينه حركت كرده و به مكه آمدند و با عايشه به جهت فتنه انگيزى و جنگ با على(عليه السلام) عازم بصره شدند.

حضرت بعد از اطلاع با جمعى از مدينه به طرف بصره حركت نمود; طلحه و زبير نيز با عجله تمام به نزديكى بصره رسيدند.

در آن زمان عثمان بن حنيف از جانب اميرالمؤمنين(عليه السلام) حاكم بصره بود و مردم را به جنگ با طلحه و زبير دعوت مى نمود، ولى آن دو (طلحه و زبير) شبيخون زدند و وارد دارالامارة شدند، جمعى را كشتند و عثمان بن حنيف را گرفته، محاسن و مشارب و ابروهاى او را تراشيدند. در اين هنگام اميرالمؤمنين با جمعى از مسلمين وارد بصره شد و هر چه به طلحه و زبير نصيحت كرد مؤثر واقع نگرديد.

آخرالامر در روز پنج شنبه دهم جمادى الاولى سال 36 هجرى قمرى لشكر اميرالمؤمنين(عليه السلام)با ناكثين كه همان لشكر طلحه و زبير و عايشه بود به جنگ پرداخت.

طلحه در سن 64 سالگى به سبب اصابت تيرى كشته شد ولى زبير گريخت كه آخرالامر عمرو بن جرموز او را كُشت.

در تاريخ آمده است كه از لشكر عايشه سيزده هزار نفر كشته شدند ولى از لشكر اميرالمومنين(عليه السلام) پنج هزار نفر شهيد شدند و جنگ با غلبه لشكر اسلام يعنى على(عليه السلام)، خاتمه يافت.(1)

1-حوادث الايام، صفحه 115.

/انتهاي پيام/