شادابي ون شاط از ديدگاه اسلام

«شادابي و نشاط» به معناي سر زندگي و سرحال بودن، مطلوب تمامي انسانهاست، انسان هم خود پيوسته در پي اين است که با ميل و رغبت، به دنبال کارها و وظايف خويش برود و از تنبلي و سستي بپرهيزد و هم از کساني که شادابند، احساس خشنودي بيشتري مي کند.

با توجه به اين مهم سؤال اساسي اين است که آيا در قرآن (مهمترين منبع دين) مي توان پيرامون نشاط مطلبي يافت و ويژگيهاي مطلوب آن را به دست آورد؟

هر چند که قرآن به طور صريح به اين موضوع نپرادخته است، ولي ميتوان از لابلاي آيات، مطالب مهم و قابل توجهي را در اين خصوص يافت.

در قرآن واژه «نشاط» به معناي سرحالي بکار نرفته است، اما مي توان از مفاهيم متناظر و متقابل با آن بدست آورد که نشاط انسان در تمام امور اعم از مادي و معنوي،مد نظر قرآن بوده و تأکيد بر امور معنوي دارد.

کلام وحي عوامل شادابي را در چند امر زير مي داند:

1- شناخت خالق، همه کارهاي عالم به دست خداوند است(توحيد افعالي)، از اين رو انسان در حوادث سخن و آسان، بايد بر خداوند تکيه و اعتماد نمايد، که با اتکا به قدرت بي انتهاي الهي نيرو مي گيرد و با نشاط لازم به کارها و وظايف خويش مي پردازد. (توحيد در توکل)

2- شناخت خود،درک عين تعلق و ربط بودن خود (وابستگي به خداوند) که از راه ارتباط با پروردگار بدست مي آيد، انسان را به عالي ترين لذات مي رساند.

3- شناخت صحيح هدف، بينش نسبت به اينکه مقصود از زندگي در دنيا، کار براي آخرت و رسيدن به کمالات انساني است مهمترين کمال براي انسان، قرب و نزديکي به خداوند است که در اين صورت با شادابي براي رسيدن به هدف خويش به تلاش و فعاليت مي پردازد.

4- عبادات و راز و نياز با خداوند؛ و نيز محبوب خدا شدن از ديگر عوامل شادابي است، هنگامي که انسان با وجود کامل و مطلق ارتباط پيدا کند، به آرامش رسيده، لذت فراواني را در درون خويش احساس مي کند. همچنين اگر بداند پروردگار او را دوست دارد، نشاطي وصف ناپذير در او بوجود مي آيد که او را به کار و تلاش فرا مي خواند.

5- توجه به وعده هايي که خداوند به انسانهاي موحد و صالح داده است و بدانها عمل خواهدکرد، باعث ايجاد نشاط در انسان مي شود، زيرا اين وعده ها موجب پديد آمدن اميد در انسان مي شود و اميد به اينکه در آينده از نعمت هايي بهره مي برد، احساس خشنودي و شادابي به او دست داده، او را به تلاش و حرکت وا مي دارد.

وعده هايي از قبيل:

1) پاداش اخروي شامل: ورود به بهشت و بهره مندي از نعمت هاي آن و پاداش چند برابر.

2) آرامش در دنيا و آخرت

3) زندگي جاويد و با نشاط شهيدان.

4) آمرزش گناهان.

5) آگاهي از پذيرش توبه.

6) اعتقاد به شفاعت. آيات الهي، موانع نشاط را حسد (رشک بردن به ديگران)، نااميدي، اختلاف و نفاق (درويي)، مي داند زيرا اينها باعث از بين رفتن شادابي در انسان مي شوند، که اگر شدت يابند موجب افسردگي مي گردند. قرآن پيامبران الهي را افراد شاداب معرفي مي کند، زيرا آنان عوامل شادابي را در بالاترين سطح آن دارا هستند و از موانع آن بدورند، انان در عمل نيز نشاط دروني خويش را آشکار نموده، تلاش فراواني را براي انجام وظيفه (هدايت مردم)، بکار برده اند و خستگي و سستي را به درون خويش راه نداده اند.

منبع: پايگاه حوزه

/انتهاي پيام/