قرآن، راه نجات در فتنه ها

«و قال الرسول يا رب ان قومي اتخذوا هذا القرآن مهجورا».(فرقان/30)

پيامبر(ص) فرمود:: پروردگارا! قوم من اين قرآن را رها کردند و از آن فاصله گرفتند.

رسول اکرم صلي الله عليه و آله وسلم در روز رستاخيز گلايه ها و شکايت هادارد، از جمله شکايت مي کند از مهجور ماندن قرآن و رها کردن امت، احکام حيات بخشش را، و هم چنين از فاصله گرفتن و دوري جستن مردم از اهل بيتش که پيوسته مي فرمود: «من از ميان شما مي روم و دو چيز گران بها را در ميان شما مي گذارم که اگر به اين دو پناه ببريد هرگز گمراه نمي شويد: کتاب خدا و عترتم اهل بيتم وهمانا اين دو هرگز از يکديگر جدا نمي شوند تا اين که در حوض بر من وارد شوند.»

در اين آيه شريفه، رسول خدا از قومش يا به عبارت جامع تر از امتش در روزقيامت به خدايش شکايت مي کند که اينان قرآن را رها کردند و از احکام و قوانينش دست برداشتند و به جاي عمل به احکامش، تنها به رنگ آميزي و زينت دادن آن بسنده کردند و پيوسته آن را در کاغذهايي زيبا و قيمتي و با رنگ هاي فراوان چاپ مي کردندولي از عمل به احکامش خبري نبود.

قرآن که راز زندگي و وسيله پيروزي و پلکان سرافرازي و راه بهروزي است; قرآن که مايه سعادت و خوشبختي انسان ها در تمام ادوار و زمان ها است; قرآن که مالامال از برنامه هاي حيات بخش و زندگي ساز براي همه نسل ها و عصرها است; اين کتاب مقدس آسماني را رها کردند و تنها آن را مايه تشريفات دانستند که گاهي چند آيه اي پيش از مجالس دسته جمعي و محافل رسمي خوانده شود يا اين که آن را قرين چاي و خرمادر مجالس عزا و مراسم يادبود قرار دادند! و برخي براي تبرک، صبحگاهان درمغازه ها و فروشگاه ها چند آيه اي را از ضبط مستقيم نه تلاوت، پخش کردند و راديونيز پيش از اذان دو سه آيه و گاهي هم آيه هاي ناقص به سمع مردم مي رساند! برخي نيز شايد براي شفاي بيماران يا ازدياد رزق و روزي و يا براي گرفتن حاجت، آياتي چند را تلاوت کرده و يا بر بازوي فرزندان خود بسته و يا بر ديوارها و درون اتومبيل ها آويزان کردند و يا آن را کابين عروس قرار دادند!! آيا همين کافي است؟

! و آيا با چنين وضعي توقع داريم که قرآن در روز گرفتاري تمام انسان ها، ما راشفاعت کند و دستمان را بگيرد؟! قرآن راه گشا و راهنما و دليل انسان ها است وميزان و عمل و سنجش تقوا و راه رسيدن به خدا است. رسول خدا(ص) آن را چنين معرفي مي کند:

«فاذا التبست عليکم الفتن کقطع الليل المظلم، فعليکم بالقرآن، فانه شافع مشفع و ماحل مصدق. و من جعله اءمامه قاده الي الجنه و من جعله خلفه ساقه الي النار و هو الدليل يدل علي خير سبيل... فظاهره حکم و باطنه علم، ظاهره اءنيق وباطنه عميق ».(اصول کافي) هرگاه فتنه ها هم چون قطعه هاي شب تار به شما روي آورد(و نتوانستيد راه را از چاه تشخيص بدهيد) پس بر شما باد به قرآن، به آن روي آوريد که شافع و شفاعت کننده و راهنماي راستين است. هر که آن را جلوي رويش قراردهد و از آن پيروي نمايد، قرآن او را به سوي بهشت برين رهنمون سازد و هر که قرآن را پشت سر خود قرار دهد و از آن دوري گزيند، قرآن او را به سوي دوزخ روانه سازد.

قرآن راهنمايي است که شما را به بهترين راه فرا مي خواند. ظاهرش حکمت و باطنش دانش است. بيروني آراسته و دروني شگرف دارد.

و در تفسير نورالثقلين در ذيل تفسير همين آيه از رسول خدا صلي الله عليه وآله نقل مي کند که فرمود: «القرآن هدي من الضلاله و تبيان من العمي و استقاله من العثره و نور من الظلمه و ضياء من الاحداث و عصمه من الهلکه و رشد من الغوايه و بيان من الفتن...» قرآن هدايت گر است در گمراهي ها و رهگشا است در کوري ها ودست آويز است در لغزش ها و نور است در تاريکي ها و فروغ است در رخدادها و پناهگاه است در تباهي ها و بيداري است در ضلالت ها و روشنايي است در فتنه هاي تار.

ما نياز به چنين حرکتي به سوي قرآن داريم تا دستگير ما باشد در فتنه هاي تاريکي که هم اکنون به ما روي آورده و از هر سوي آماج تيرهاي زهرآگين دشمنان قرار گرفته ايم.

پس اي ياوران قرآن به پا خيزيد و با تمسک به قرآن و عترت خود را و تمام ياران و خويشانتان را از شر فتنه هاي دوران و حوادث تلخ زمان، نجات بخشيد و رهاسازيد تا با سر بلندي به سر منزل مقصود برسيد./انتهاي پيام/

منبع: پايگاه حوزه.

/انتهاي پيام/